We worden een dagje ouder. Alles zit wat minder strak. Een faciale versie van yoga des ochtends vroeg, leek ons dus wel gepast.

We zijn er evenwel niet helemaal zeker van of je de reikwijdte van je wallen niet gewoon vergroot in plaats van dat je de spieren aldaar verstevigt, maar goed. Je moet er tenslotte wat voorover hebben, voor dat happy face. En een wal meer of minder, daar gaan we nu niet moeilijk over doen.

(Bron: Metro)

Patricia Govaerts wil meer zijn dan alleen maar mevrouw Crombez en is vastbesloten om een zangcarrière uit te bouwen. Onder de artiestennaam Trisha zal de blondine onze trommelvliezen op Nederlandstalige nummers trakteren. Ze verkiest naar eigen zeggen het Nederlands boven het Engels omdat haar tongval daar nu eenmaal beter bij past.

Over het genre wil ons Patricia nog niet veel kwijt. Maar na uitspraken als : “Ik ben fan van Paul Severs”, “Ik hou van schlagerfestivals” en “Ik voel me verwant met Sanne” zijn wij alvast op het ergste voorbereid…

(Bron : hln.be)

Het schooljaar loopt op z’n laatste benen en ik heb de maanden met mijn monstertjes overleefd. De ene dag al wat beter dan de andere, weliswaar.

Tegen alle verwachtingen in, hebben ze me tijdens de laatste les nog flink ontroerd. Een doos Mercikes, bij wijze van afscheid. En zelfgeknipte hartjes met “We love you” op. In een voor de gelegenheid geschaakte plant. Ondanks hun ongeëvenaarde liefheid toch steeds trouw aan hun gebruikelijke stijl.

Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik ga ze nog missen …

Cartoon van the rut..

U heeft er misschien niet veel van gemerkt, de gedrukte pers mocht er namelijk wat mij betreft toch af en toe wat meer aandacht aan schenken (leve het web wel), maar gedurende de voorbije week was Lorenzo Gatto wel als enige Belg in de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd onze landseer aan het verdedigen. En hoe! De jongeman - noem hem gerust devine - behaalde zaterdag zo maar even de tweede plaats. Niet minnetjes, toch. Bovendien mag meneer Lorenzo er best wezen, en ja dan zijn wij bitches toch net dat ietsje alerter. Met de nodige klasse en vakmanschap zo’n prachtig instrument bespelen als ware het poëzie, is nu eenmaal sowieso een streling voor het oog én oor. Als dan de looks nog een beetje meezitten… mja, laat ons stellen dat meer uitleg hierbij onnodig is.
Ook de uiteindelijke winnaar van de Koningin Elisabetwedstrijd Ray Chen - meteen ook de jongste finalist van het concours - is een mooi exemplaar. Hij stal dan ook helemaal de show toen hij bij het stemmen dat even niet vlotte, zijn kompaan/viool toch nog een kusje meegaf.

Nu wat er ook van zij: landgenoot Lorenzo Gatto werd tweede in de Koningin Elisabethwedstrijd en ik ben (facebook)fan. Bovendien - nu volgt het eigenlijke punt van mijn uiteenzetting - ga ik Lorenzo, Ray Chen en Ilian Gârnet, de derde laureaat in het rijtje, bewonderen tijdens een van de laureatenconcerten. En dit kost me jonger dan 27 zijnde, slechts zeven euro. Klassiek promoten naar de jeugd toe, heet dat. En dan te bedenken dat die 25ste verjaardag zo moeilijk te verwerken viel! Een date met Lorenzo Gatto, dat kan slechter toch?

(Bekijk de volledige finaleavond van Lorenzo Gatto in de Koningin Elisabethwedstrijd of een fragment ervan.)
(Meer. En nog meer.)