Een kleerkast met inhoud. Inhoud om U tegen te zeggen.
Op het eerste gezicht ziet ze er misschien saai uit, maar inhoudelijk blaast ze je weg. Niemand heeft meer verhalen prijs te geven dan mijn kleerkast.

Tot de nok gevuld met klederdracht uit verloren jaren. Volgestouwd met kleren die ik niet (meer) aandoe, maar klaarblijkelijk moet bewaren. Ja moet. Ik ben graag voorbereid op verkleedfeestjes (hoe oud ben ik ook weer?) of een 90’s revival.
Een kleerkast gevuld met zulk materiaal lijkt allesbehalve vriendelijk in het dagdagelijkse gebruik. Niets is echter minder waar. Mijn échte kleren bevinden zich immers verspreid over de zetel en tafel. Zo vind ik lekker makkelijk alles terug. Kastdeuren opendoen, vergt toch net dat ietsje energie te veel. Als de badkamerdeur al open en toe gaat, zal het voor die ochtend wel volstaan. Een overtuiging waar ik reeds jaren bij zweer. Zij het dan eerder uit gemakzucht, dat geef ik - verrassend - eerlijk toe.

Maar dan gebeurt het ondenkbare. Paniek. Mijn mooiste marcel wordt als vermist opgegeven. Waar, oh waar is ie naartoe? Opgeslokt door de échte kleren op de zetel, of heeft hij zich aan een avontuur in de volgestouwde kast gewaagd? De onwetendheid maakte me gek. Zo gek, dat er een gevaarlijk destructieve bui kwam aanzetten. De kastdeur gaat open. Haar verleden overvalt me, maar ik laat me er niet door ontmoedigen.

Twee uur later… Spullenhulp zak nummer twee. Geen marcel. Het gemis echter des te groter.
Mijn zoektocht doorheen schoolherinneringen zet zich verder. … Spullenhulp zak nummer drie.
…
Een kleerkast rijker. Een zetel rijker. Een halve tafel rijker. Maar mijn mooie maagdelijk witte marcel laat nog steeds op zich wachten. Een seintje zou leuk zijn, marcel, ‘t is wel geweest. Kom nu maar terug.

Thuiskomen. De brievenbus leegmaken. Een rekening van Telenet, eentje van Electrabel, alweer een Passe Partout en een klein, schijnbaar onbelangrijk wit envelopje. Openmaken die handel.

Het mysterieuze envelopje blijkt belangrijker te zijn dan zijn uiterlijk doet vermoeden. Driewerf hoera, mijn langverwachte eindejaarsgeschenk van Financiën is eindelijk gearriveerd! Een dikke cheque van net geen 500 euro. Enkel cash uitbetaald in het postkantoor, staat er te lezen. Zelden zo snel en zo goedgemutst bij de Post gestaan.

Papiertje en identiteitskaart voorleggen en een reeks bankbiljetten in de plaats krijgen. Nice. Al huppelend naar buiten : een mens zou voor minder goed gezind worden. En dan? Braafjes naar de bank en alles op het spaarboekje? Of toch maar niet? Misschien moet ik die arme, sputterende economie nog maar eens een duwtje in de rug geven…

Ook met een beperkt budget kan je een pracht van een clip in elkaar boksen. Zijn eigen inboedel, twee vrienden met een digitale camera en een bont allegaartje aan objecten : meer had Kid Fear niet nodig om Drink up my friend, zijn nieuwe single, van een passende video te voorzien.

Meer moet dat niet zijn. Mooi in al zijn eenvoud. Oordeel zelf maar :

Daar lig je dan… ontdaan van alles wat je “mens maakt” in deze maatschappij. Geen kleren meer, juwelen of make-up; gedag handtas, alsook lenzen of bril (uiterst aangenaam zij die aan je lijf gaan prutsen niet te kunnen zien). Gelukkig krijg je een operatiejasje (oftewel tochtjasje) en een baxter met wat zakjes in de plaats. Zo voel je je toch niet hélemaal naakt. En in die toestand mag je meneer de chirurg wat waardig gaan handje schudden. Dat moet toch anders kunnen, denk ik dan. Al is het voordeel wel dat die stress en gêne je doen vergeten dat je kwam omdat je pijn had. Ik voelde niets meer. Werkelijk niets. Wilde bijna te roepen dat het niet meer nodig was. ‘t Is oké, dacht ik. Vals alarm, mannen.
Maar dan kreeg ik “wat extra zuurstof” toegediend. En hihi… hmmm… never mind.