Als de Asfaltkonijnen hun huiscartoonist bovenhalen, kunnen wij niet achterblijven. Daarom schudde Gwen vandaag deze tekening uit haar mouw en in onze mailbox.

Bij deze weet u alvast wat de pot schaft als wij op maandag 15 december als winnaar uit de bus zouden komen…

Snorren zouden weer hip zijn, dat meldde Wax, de leuke vrouwenbijlage van de De Morgen, een tijdje terug al. Zouden. Want zelf ben ik toch niet helemaal overtuigd van de esthetische meerwaarde van zo’n tussen-neus-en-lip tapijtje. Niet dat ik pleit voor de honderd procent gladde babyface : ik heb het over de bewust gekweekte, duidelijk afgelijnde snor en niet over de bestoppelde ik-had-geen-tijd-om-me-scheren snor- en baardstreek.

Maar goed, ik dwaal af. Snorren zouden dus weer in zijn. Na een periode waarin de metroseksuele mannen het voor het zeggen hadden en David Beckhams en consorten het modebeeld bepaalden, mag het allemaal weer wat ruwer en ruiger. Onze mannen mogen weer man zijn en daar hoort blijkbaar een snor bij.

Dat niet alleen uw plezante nonkel Eddy of de agenten van het plaatselijke korps dezer dagen à la mode zijn, bewijzen de vele bekende koppen die ons plots vol trots de begroeiing op hun bovenlip showen. Zo telt de snorrenclub anno 2008 leden als Mauro Pavlovski, Ramsey Nasr, Brad Pitt en Georges Clooney.

Of we daar blij om moeten zijn, laat ik in het midden. Over smaken en kleuren valt nu eenmaal niet te twisten. Wat niet wegneemt dat ik toch benieuwd ben naar jullie bescheiden meningen. Voorlopig is er op straat trouwens nog niet veel van deze nieuwe hype te merken. Toch niet in het Leuvense. Vrijwilligers?

Dat er wel eens gecoverd wordt in muziekland, moet niet gezegd.
Naast pakweg Nina Simone, Ben Folds, Amy Winehouse en The Kooks, wagen echter ook nobele onbekenden zich al wel eens aan een cover. Hoog tijd dus deze nobelen te eren.

In de slaapkamer: °Kids-MGMT

Op het schoolfeest: °Crazy-Gnarls Barkley

Read the rest of this entry »

In het heetst van de strijd durft ons doorgaans goed verstopte bitchy kantje al eens de bovenhand nemen …

Met dank aan Gwen voor de geweldige tekening.

Op de voorpaginga van De Morgen geven dichter Bernard Dewulf en journalist Hugo Camps elke dag hun kijk op wat er in de wereld of in hun achtertuin gebeurt. Met geslepen pen halen ze scherp uit naar wat hen ergert of ze beschrijven vol verwondering/bewondering de ogenschijnlijk doodgewone dingen des levens.

Het einde van het jaar nodigt traditioneel uit tot terugblikken en omdat zoiets niet altijd door de Geert Hostes van deze wereld moet gebeuren, besloot het Wilrijkse cc De Kern om de samenvatting van 2008 aan Camps en Dewulf over te laten. Beide heren zullen tijdens de voorstelling dan ook vooral voorlezen uit hun cursiefjes van het voorbije jaar. Daarnaast wordt er af en toe ook ander werk ter hand genomen. Het geheel wordt opgesmukt met foto’s van Stephan Vanfleteren en een streepje gitaarmuziek van Patrick Calvelo.

Het cursieve jaaroverzicht van Hugo Camps en Bernard Dewulf speelt op vijf verschillende locaties in Vlaanderen. De Morgen geeft in totaal zestig duotickets weg, vijftig voor de première in Wilrijk en tien voor de voorstelling in Sint-Niklaas. Snel zijn is de boodschap, ook voor wie zijn tickets wil kopen. De voorstelling in Leuven is immers al volledig uitverkocht.

Vrijdag 5 december: première in De Kern, Wilrijk
Zaterdag 6 december: cc Westrand, Dilbeek
Dinsdag 9 december: cc Sint-Niklaas
Woensdag 10 december: Wagehuys / cc Leuven
Donderdag 18 december: cc Lier

Meer info vind je hier.

Onder het motto dat je nooit te oud bent om met poppen te spelen: cubeecraft.

Mijn favoriete seriemoordenaar Dexter houdt me op dit eigenste moment alvast gezelschap. Een papieren vriendje helemaal zelf ineengeknutseld.
Die eenzame avonden zijn ineens zo eenzaam niet meer.

Een adieu
of vaarwel
nog voor er van een afscheid sprake is,
klinkt onnoemelijk idioot

Maar vraag je maar eens af
hoe idioot je je zal voelen
wanneer
je geen afscheid meer nemen kon

Gisteren was het gedichtennacht. Gratis en voor niets, heel Antwerpen doorkruist. Om heel eerlijk vooral het boekje “Antwerpse stadsdichters” gratis toegestopt te krijgen.

Want poëzie is wat mij betreft niet zelden mooier geschreven dan het gesproken is. Alsof poëzie moeilijk te praten is, of de sfeer terplaatse er simpelweg niet intimistisch genoeg voor is. Wat ook aan mij ligt. Het is alsof ik gewoon niet altijd kan luisteren, wanneer ik luisteren moet. Of misschien wel luisteren, maar niet horen.
Bovendien vind ik het stadsdichterschap behoorlijk onromantisch. Onpoëtische poëzie, wordt dat soms. Gemaakt door een fabriek. Een heel erg mooie fabriek, dat wel.

En toegegeven, ook poëzie mag eens een keer heel realistisch en confronterend zijn. Al verkies ik eerder de lieflijke verdoezeling die van alle scherpe hoeken mooie ronde kantjes maakt.

stadsdichterpodcast

Een passagier die op een Lijnbus een club kaas, een pak friet met stoofvleessaus of een grote kebab met andalouse naar binnen speelt, kan al eens een “accidentje” voorhebben. Dat De Lijn bijgevolg beslist om dit te verbieden, is niet meer dan logisch. Rijdende bussen zijn nu eenmaal niet gemaakt om een middag- of avondmaal te verorberen.

Ik kan dan ook begrijpen dat er, om discussie te vermijden, voor een algemeen eetverbod geopteerd wordt. Maar moet je daarom als chauffeur een onschuldig meisje dat na een lange werkdag een zuurverdiend stukje chocolade in haar mond steekt meteen afsnauwen met de woorden “Eten op de bus is een boete van 75 euro”?

Als een stukje chocolade al niet meer mag. Straks mag je niet eens meer je neus snuiten…

Wie in deze sombere economische tijden overweegt om zijn jaarlijkse vakantie te schrappen, denkt volgens Neckermann best twee keer na. De touroperator berekende namelijk dat een weekje all-in Tunesië je zo’n 130 euro winst kan opleveren.

De gemiddelde weekuitgaven in België werden op 430 euro per persoon geschat : aan huur, verwarming en elektriciteit ben je al gauw 125 euro kwijt, 80 euro spendeer je aan de benzinnepomp, 75 euro in de supermarkt en 60 euro op restaurant. Wie daar nog eens extraatjes als een bezoek aan de bioscoop of een avond op café bijtelt, komt al helemaal goedkoper uit in een Tunesisch all-inresort.

Voor 299 euro vlieg je al naar Tunesië. Daar logeer je een hele week in een comfortabele hotelkamer die dagelijks voor jou gepoetst wordt. Eten en drank zijn er à volonté. Zon, zee en strand krijg je er gratis bij. Wie de last minutes afwacht, is soms nog goedkoper af.

Ik begin me af te vragen wat ik hier eigenlijk nog zit te doen…

Bron : De Morgen Online