Aan het stelletje ongeregeld dat er niet beter op vond dan vanavond een partijtje cricket op het Ladeuze te spelen : er bestaat zoiets als het sportkot. En vooral : nadat één van jullie met een cricketbal mijn knie tot moes sloeg, was een kleine verontschuldiging toch op zijn plaats geweest.

Met vrendelijke groeten,
Femke met het smurfenbeen

Vandaag belooft het de warmste dag van het jaar te worden. Een uitstekende gelegenheid om je ’s avonds - wanneer de ondraaglijk drukkende hitte plaats ruimt voor de gezellige drukte van een zwoele zomeravond - op een terrasje te installeren en je te goed te doen aan een uitgebreid assortiment aan tapas en een goed glas wijn (of twee of drie…).

Het plan is reeds gesmeed maar het ontbreekt ons nog aan dé ultieme locatie. Wie helpt?
Waar in Leuven kan je terecht voor een overheerlijk zuiders rondje tapas? Suggesties zijn meer dan welkom !

Jammer genoeg z’n optreden op de Gentse Feesten moeten missen, maar ik plan Kid Fear zeker zo snel mogelijk nog eens te aanschouwen. Z’n eerste album wordt verwacht op 1 oktober.

Een passie voor schoenen en sjakossen, iets wat Kwakkie en ik alvast gemeen hebben.
Vanmorgen trof ik dit tafereel aan in de woonkamer :

Ze leken als uit de bloemkool ontsproten
alsof ze het leven enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben
alsof ze simpelweg iets kunnen willen,
en dit ook effectief gebeuren zal
en alsof ze het als normaal aanzien
dat egotrippen

M’n afgunstige blik probeert zich er van af te wenden,
maar al wat ik werkelijk voelen kan, is jaloezie
jaloezie om dat zogenaamde egotrippen
jaloezie om dat gebondenloze
maar vooral ook jaloezie om die kracht
de kracht jezelf dankbaar te kunnen zijn

(Het leven is één grote contradictie.)

De komende dagen gaat het dan toch eens zomeren en ik ben duidelijk niet de enige die daar blij om is.

Eindelijk kunnen al die zomerkoopjes uit de kast, kunnen die roodgelakte teennagels weer geshowd worden, kan ik nog eens thuiswerken vanuit mijn tuin en kan er ’s avonds weer uitgebreid geterrast worden op de Oude Markt.

Ook Kwakkie is er niet rouwig om. Eindelijk de kans om uitgebreid op tuin-verkenning te gaan, om zalig te rollebollen in het stof en om daarna in het zonnetje te bekomen van al haar avonturen.

Het belooft een mooie week te worden…

Omdat nostalgie nu eenmaal een bestaand woord is. Omdat het regende en de tv enkel een zwart scherm te kijken gaf - jawel. En omdat mijn GameBoy na een recharge van de batterijen het klaarblijkelijk nog steeds deed. Zo opende voor kort opnieuw de deuren van Super Mario Land 2.

Als nooit tevoren trok Mario op tocht naar de 6 Golden Coins om zo z’n land en paleis terug te winnen van Wario. Iedereen in Mario Land is gebrainwasht en in de waan dat Wario nu de baas is.
Pret verzekerd. En verslaving, wederom.
Het opnieuw verzamelen van die zes munten bleek een fluitje van cent, met uitzondering van Space Zone.
Probeer maar eens sterren en ander ruimtetuig te ontwijken in een gewichtloze toestand. Inderdaad ja, een ander paar mouwen, noemen ze dat.

Eens de zes munten verzameld en bij het paleis aangekomen, was de uitputting nabij. Dat paleis bleek dan ook geen makkie. De ene hindernis na de andere bezorgde Mario behoorlijk wat stress. En zoals we allemaal weten is stress nergens goed voor.
Mario stortte zich nog volledig op Wario, maar kon het niet aan. Mario kon het niet aan…
Met een uiterst pijnlijke “Game Over” als resultaat.

Een échte gamer zal ik wellicht nooit worden.

Men zegt dat men nu moet leven, als in vandaag
en niet in het verleden
want dat is voorbij en dus simpelweg passé

Maar wat met de toekomst?
Wat als je het niet kan laten enkel morgen te leven
en niet vandaag?