Opstaan en pijn voelen
benen willen niet mee
ze volgen de commando’s niet meer

Enkel aanschouwen willen
van op afstand
van bovenaf

Toekijken, verdoofd zijn
waas voor de ogen

En toch vallen, wentelen
in de pijn

We plannen binnenkort een avondje opera. Het is eens iets anders dan naar de film of een optreden.
In afwachting van en om helemaal in de sfeer te komen wordt er ondertussen uit volle borst meegekweeld met de klassieker aller aria’s, hier in een ietwat verrassende uitvoering :

Het hoogtepunt van mijn boodschappenjacht door de Delhaize is zonder twijfel de passage door de kranten- en tijdschriftenavenue. Ideaal om op de hoogte te blijven van de laatste nieuwtjes in bv- en showbizzland zonder er geld aan uit te geven.

De cover die me vandaag het meest opviel, was die van de Joepie. Het bakvissenblad pakt deze week uit met “Joepies Hotste Jongens Top 10″. Om onze inheemse knapperds ook een kans te geven, werd een onderscheid tussen ‘nationaal’ en ‘internationaal’ in het leven geroepen.

Hoewel de winnaars misschien te voorspellen waren, begrijp ik toch echt niet hoe je die ket van Tokyo Hotel tot ‘hotste jongen internationaal’ kan bombarderen. Ik heb weken getwijfeld of het wel een jongen is en zelfs nu ben ik er nog niet helemaal zeker van …

Er is de voorbije dagen al heel wat over geschreven, maar ook ik moet mijn opgekropte woede van dinsdag nog kwijt. Mensen die met hun armen vol kerstcadeaus op een trein richting feest en familie staan te wachten, behandel je nu eenmaal niet op deze manier. “Respect voor elkaar da’s klasse”, stond er te lezen op het afscheurbare strookje van mijn treinticket. Jammer dat de NMBS haar eigen raadgevingen niet altijd opvolgt …

Laten we even teruggaan naar die bewuste Kerstdag en wat er zoal fout liep. Traditiegetrouw gaat het feest door bij mijn ouders. Sinds twee jaar trekken we dus - beladen met cadeaus en nog verzadigd van het feestmaal de avond voordien - naar het landelijke Heindonk. Aangezien we geen auto hebben, zijn we daarvoor aangewezen op het openbaar vervoer, wat normaal geen probleem vormt. Na een korte treinrit worden we in Mechelen opgewacht door een familielid en wordt de reis per auto afgerond.

(foto : Belga)

Helaas, deze keer verliep alles iets moeizamer. De aangekondigde staking van kerstavond moest blijkbaar zonodig worden verdergezet op kerstdag. Bij aankomst in het station, bleek alles voor ons echter nog mee te vallen. Er waren inderdaad heel wat treinen afgelast, maar de onze stond aangekondigd en zou dus rijden. Opgelucht kochten we onze tickets, trokken naar het vermelde perron en stouwden onze karrenvracht cadeautjes in het bagagerek. In afwachting van het vertrek, belde ik nog snel naar het thuisfront om te zeggen dat onze trein zou rijden en we dus over een klein halfuurtje ter plaatse zouden zijn.

Vijf minuten later, wanneer de trein in theorie moest vertrekken, begonnen we echter nattigheid te voelen. De deuren werden niet gesloten en de treinbestuurder leek geen aanstalten te maken om de trein in beweging te brengen. Tien zenuwachtige minuten later, weerklonk de bekende slecht-nieuws-gong van de NMBS gevolgd door de boodschap dat de trein toch afgelast werd. Er werd bemoedigend aan toegevoegd dat er over een uur normaal gezien een nieuwe trein naar Mechelen zou rijden. Zuchtend, vloekend en telefonerend naar familieleden om het slechte nieuws te melden, verlieten we met z’n allen de trein en bleven verweesd op het perron achter.

Met vereende krachten van vrienden en familie (waarvoor nogmaals dank overigens) zijn we uiteindelijk nog relatief snel op onze bestemming aangekomen. Jammer genoeg waren er te veel treinreizigers die minder geluk hadden en kerstmis noodgedwongen alleen moesten ‘vieren’.

Ik begrijp maar al te goed dat het spoorwegpersoneel niet altijd even tevreden is met de gang van zaken bij de NMBS. Dat er, als ultiem drukkingsmiddel, al eens een staking plaatsvindt, kan ik bevatten en keur ik dan ook niet per definitie af. Staken op een gewone werkdag is lastig, maar ook niet meer dan dat : heel wat pendelaars geraken niet op hun werk of op school. Staken op kerstavond of kerstdag is anders : je treft mensen persoonlijk, isoleert ze als het ware van hun familie en dat is ronduit gemeen.

Het NMBS-personeel klaagt vaak - en zelfs terecht - over een gebrek aan respect van de reizigers jegens het treinpersoneel. Een reeks van acties als deze zal daar echter geen verbetering in brengen, integendeel. Ik hoop dan ook dat de OVS zich gauw bezint over effectievere en klantvriendelijkere initiatieven om hun eisen kracht bij te zetten.

Een computerspel om de leeftijd van je hersenen te meten. Leuk is dat.
Tot je bij de eerste speelsessie half bejaard blijkt te zijn. Ah bedankt, ik ben zestig.
Ik denk er alvast het mijne van. En mijn prefrontale cortex wellicht ook.

Nu dient het gezegd te worden dat ik bij een tweede keer spelen meteen 30 jaar jonger was. Bovendien blijkt mijn articulatie niet alles en was ik bij momenten tegen het ding aan het schreeuwen.
Wel bleek 30 jaar oud de beste score te zijn. Al was de jongste van het gezelschap 13.

Moeten we daaruit concluderen dat het erg gesteld is met onze hersenen en dat we niet meer gewoon zijn ze optimaal te gebruiken? Of zet het spel zelf ons in ‘t zak? Wie zal het zeggen. Het eerste lijkt me alleszins ook niet geheel ongeloofwaardig.

Nu nog in Leuven, over een paar uurtjes in Berlijn.

Tot volgende week !

De Unicef Photo of the Year-award gaat dit jaar naar de Amerikaanse fotografe Stephanie Sinclair. Het winnende beeld toont een Afghaans huwelijk tussen een grijzende veertiger en zijn elfjarige bruid, Ghulam Haider.

Wereldwijd zijn er naar schatting minstens zestig miljoen meisjes zoals Ghulam. Ze worden uit pure noodzaak ‘verkocht’ door hun ouders, ze worden zo vroeg mogelijk uitgehuwelijkt om schandalen als ontmaagding of een zwangerschap buiten het huwelijk te vermijden of ze worden letterlijk weggegeven om schulden af te lossen.

Meisjes die hun poppen niet eens ontgroeid zijn, moeten plots echt voor moedertje gaan spelen. Ze staan onder grote druk om hun vruchtbaarheid te bewijzen door zo snel mogelijk een gezond kind op de wereld te zetten. Dit alles bezorgt hen niet alleen een psychisch trauma, de meisjes lopen ook grote risico’s op verwondingen of seksueel overdraagbare ziektes. Bovendien is de kans dat ze de zwangerschap of de bevalling niet overleven vijf keer groter dan bij volwassen vrouwen.

Ghulam, het meisje op de eerste foto, lijkt zich nog enigszins bewust van wat er aan de gang is en kijkt ietwat argwanend in het rond, het meisje op de tweede foto, Rosham, heeft echter geen benul van wat haar te wachten staat en speelt nietsvermoedend ‘kiekeboe’ met de fotografe.

Ik weet dat je als buitenstaander niet altijd kan of mag oordelen over bepaalde ‘tradities’ uit andere culturen die je niet goed kent, maar bij het zien van deze foto’s, was ik toch echt van de kaart. Meisjes van tien horen nu eenmaal niet te trouwen met een man die hun opa zou kunnen zijn…

Bron : De Morgen. Foto’s : Stephanie Sinclair.

Voor zij die twee weken geleden niet naar het kortfilmfestival in Leuven geweest zijn: u hebt ongelijk. Leuk bleken onder andere de pixar shorts. En die zijn mooi verzameld terug te vinden op deze website.

Druk, druk, druk. Cliché in deze periode, ik weet het, maar daarom niet minder waar :

- de activiteitenkalender voor Berlijn samenstellen ;
- gaan werken ;
- nadenken over kerstcadeaus ;
- in zeven haasten die kerstcadeaus gaan kopen ;
- een achterstand aan was en bijhorende strijk wegwerken ;
- klaarleggen wat zeker niet vergeten mag worden ;
- boodschappen doen en eten maken ;
- tussendoor nog snel een potentiële nieuwe woonst gaan bekijken ;
- op verplaatsing mee een kerstboom versieren ;
…

Een verse, deftige post zal pas voor na Berlijn zijn, vrees ik…
Tijd om ook nog eens iets interessants te schrijven, schiet er helaas niet meer over.

Als er een constante is in mijn huishouden, dan is het wel de afwas.
Er is altijd afwas. Zelfs toen de afwas zonet pas af was, was er al weer verse afwas.
Frustrerend…

Waar zijn die fameuze kabouters toch wanneer je ze nodig hebt ?