Ik heb de voorbije week alleen maar daglicht van achter glas gezien. Het is toch even wennen, zo elke dag gaan werken.

Voor u al te euforisch reageert en mij proficiat wenst met mijn job : het gaat slechts om een iets langere interim. Maar kom, het heeft zo nog wel zijn voordelen. Je kan je collega’s een beetje leren kennen (of toch op z’n minst hun namen leren), je krijgt je eigen bureau, je kan alle smaakjes van het koffiemachien uitproberen zonder een overdosis cafeïne te riskeren, je hoeft nog niet weg wanneer je het werk onder de knie hebt én je hebt even wat meer financiële zekerheid.

Desalniettemin staan er nog sollicitatiegesprekken op het programma. Woensdag is het weer zo ver en mag u weer ‘en masse’ met uw duimen omhoog en uw vingers gekruist temidden van een arsenaal bougiekes gaan zitten. Mijn eeuwige dankbaarheid krijgt u gratis en voor niks in ruil.

Vanochtend vroeg was ik er weer vast van overtuigd dat één been uit bed zetten, meteen ook mijn dood zou betekenen. Of hoe slecht een mens zich kan voelen na het wekkersigna(a)l(en).
Eens op de trein gearriveerd, verbaas je jezelf over het feit dat het eigenlijk allemaal nog wel meeviel.
Dat dood gaan. Niet het opstaan.

De kerststal staat reeds te pronken op de Grote Markt. Weliswaar nog zonder beestjes in, maar dan nog. Meer dan een week vóór de komst van de lieve goede Sint.

Kon dat nu echt geen week meer wachten ?

Op een middag zat ik in m’n eentje rustig van m’n koffie te slurpen in één of ander verdoken bommacafé. Komt binnen: een sympathieke medemens om spulletjes te verkopen. Heel nauwkeurig stalt hij een sleutelhanger of tien naast elkaar uit op alle tafels. En dit voorzien van een briefje: “Ik ben doof. Koop jij een van deze heerlijke gadgets?”
Had ik nu niet net m’n laatste kleingeld moeten bijeenschrapen om mezelf van een cafeïneboost te voorzien, zou ik me nog wel zo’n Hello Kitty-schepsel kunnen aanschaffen. Of zo dacht ik. Uit ervaring weet ik dat het niet de bedoeling is iets aan te raken zonder je wat koopt (geloof mij maar), dus ik concentreer me gewoon verder op de krant.
Enkele seconden later komt hij dan terug om met een pruillip alles weer van de tafels te grabbelen. Ik kijk op en zie hem nog omkijken.
Even daarna op straat nog Amnesty op mijn dak en de klus was geklaard: mijn zuiver geweten voor die dag was eraan.

“Man bijt hond” doet het nog maar eens. Vandaag konden we kennis maken met het oudere koppel dat hutsepot eet met daarin de pootjes van hun laatste varkentje, Jefke, verwerkt.

Terwijl ze een varkenspootje afkluift, zegt de vrouw doodernstig tegen haar man : “Ons Jefke is toch de lekkerste, hé !”

Waar blijven ze die mensen toch vinden ?

Ik wist dat ik iets miste…

Gisteren heeft er iemand in mijn gat geknepen terwijl ik me in de krioelende massa temidden van de afdeling ‘Groenten & Fruit’ van de Delhaize bevond. Aangezien het rondom mij wemelde van de mensen, heb ik de dader niet kunnen ontmaskeren. Het is nu eenmaal nogal gênant om aan een misschien onschuldig persoon te vragen of die toevallig net in je achterste geknepen heeft…

Het is weer even geleden, maar morgen trekken we er nog eens met z’n viertjes op uit. We houden het deze keer dicht bij de deur, maar het belooft daarom niet minder leuk te worden.

Eerst gaan we rondsnuisteren op de rommelmarkt van de Marollen op het Vossenplein. Vervolgens trekken we naar het muziekinstrumentenmuseum in de mooie Old England-gebouwen. Ons dagje toerist in eigen land wordt afgesloten met een hapje en een drankje in een nog nader te bepalen gezellig (en niet te duur, we zijn immers nog steeds werkloos) Brussels restaurantje.

Smakelijke tips zijn meer dan welkom, anders lopen we weer uren door de straten te dwalen omdat we allemaal zeggen dat het ons eender is…

Bij het bekijken van Man Bijt Hond maak je wel vaker kennis met de meest zonderlinge figuren. Het soort mensen dat vanaf de eerste seconde de vraag “waar hebben ze die gevonden” op ieders lippen doet branden. In het kader van de tweede Week van de Smaak lieten de programmamakers gisteren weer enkele pareltjes op ons los, meer bepaald drie mensen die nog nooit pizza of spaghetti hadden gegeten.

Bij wijze van kennismaking met de culinaire wonderen van la Bella Italia, bestelde het koppel een pizza en prepareerde de alleenstaande man een bord spaghetti. Hun liefde voor de Italiaanse keuken was niet bepaald om over naar huis te schrijven en dat begrijp ik maar al te goed. De pizza die gegeten werd, was de draak onder de pizza’s, de pizza Hawaï. Geleverd in een kartonnen pizzadoos. Een Amerikaanse bastaard, de naam pizza zelfs niet waardig. Hetzelfde gold voor de spaghetti. Een hoopje pasta vermengd met wat gehakt en tomatensaus uit een potje kan je bezwaarlijk vergelijken met een bord échte Italiaanse spaghetti.

Ik zou de drie proefkonijnen van dienst dan ook aanraden om die eerste kennismaking over te doen en eens een echte pizza of een authentieke pasta te proberen. Wedden dat ze hun mening toch enigzins zullen bijschaven ? Aanraders voor zo’n herkansing zijn - volgens mijn bescheiden mening - La Vecchia Napoli in de Pensstraat en La Stanza in de Wandelingenstraat. Smakelijk !

Net terug van ons rustig weekendje Brugge. Een paar do’s & don’ts voor wie binnenkort nog eens in de West-Vlaamse hoofdstad verzeild raakt :

DO’S
- Zoek je een gezellig logeeradresje ? Boek dan een kamer in Bed and Breakfast ‘t Geerwijn. Wat je kan verwachten ? Een warm onthaal, een gezellige kamer pal in het centrum van Brugge en een lekker ontbijt.

- Zin in een snelle hap ? Brasserie Médard serveert royale porties lekkers aan spotprijzen : pasta’s, broodjes, slaatjes, croques… Wij lieten ons verleiden door een overheerlijke spaghetti bolognaise voor maar drie euro. Ongelooflijk, maar waar. Best wel je tafeltje reserveren of zien dat je net vóór etenstijd arriveert, aangezien de zaak bijna altijd afgeladen vol zit.

- Wil je je rustig installeren met een goed boek of de krant ? Ga dan naar café De Republiek. Ook de eetkaart zag er meer dan behoorlijk uit, dus je kan er gerust een tijdje blijven zitten.

- Nood aan een portie cultuur ? Bezoek het Groeningemuseum en koop een combiticket Vlaamse Kunstcollectie. Je betaalt twaalf euro en kan in de loop van de komende drie jaar de drie grote kunsthistorische musea van Vlaanderen één keer bezoeken.

DON’TS
- In een hypertoeristische stad als Brugge, vind je jammer genoeg ook de nodige toeristenvallen en daar zijn uitgerekend wij - toch niet de meest karakteristieke toeristen - de eerste avond met beide benen ingelopen. Hoe koud het buiten ook mag zijn en hoe gezellig een rondje kaasfonduen ook mag lijken, laat fondue-, gourmet- en racletterestaurant Sans Soucis links liggen. De prijs/kwaliteitsverhouding was er totaal zoek.

Ondanks die ene tegenvaller, was het een zeer aangenaam en geslaagd weekendje. Veel gelezen, wat gewinkeld, het Groeningemuseum bezocht, lekker gegeten en goed uitgerust. Uitkijken nu naar de volgende shortbreak.