Wakker worden.
Moest da nu echt…

Toevallig kwam ik al surfend op een pagina van Het Nieuwsblad terecht waar te lezen stond dat de Berlijnse luchthaven Tempelhof op 31 oktober 2007 haar deuren zal sluiten. Aangezien wij een paar weken terug nog vliegtickets boekten naar deze tot sluiten gedoemde luchthaven, wilde ik voor de zekerheid toch even checken of er -buiten ons weten om- iets aan de vluchtgegevens gewijzigd zou zijn.

Mijn ongerustheid werd gelukkig al gauw een halt toegeroepen. Brussels Airlines zal ons nog steeds in Tempelhof afzetten, zoals beloofd. Het was wel even vloeken toen bleek dat de prijs van onze vluchten gehalveerd was én dat ook de interessantere vluchten (lees iets vroeger op de dag vertrekken bij de heenvlucht en iets later Berlijn verlaten op de dag van de terugreis) nu aan diezelfde lagere prijs werden aangeboden.

Slechts een remedie : venstertje zo snel mogelijk wegklikken en aan iets anders denken.

Net gelezen op vrtnieuws.net : Sigrid Spruyt zal niet langer op het scherm te zien zijn. Een chronische schminkallergie leidt haar naar een job achter de schermen van de nieuwsdienst. Vanavond is ze voor het laatst te zien als anker.

Jammer. Heel jammer zelfs. Van mij mag Sigrid het journaal gerust schminkloos presenteren.

Voor mensen zonder werk, vrienden of hobby’s. Zie hier: een resem filmpjes van formaat.
Bijzondere herinneringen, deel één, twee en drie.

Tv-programma’s, je steekt er zo nu en dan nog iets van op. Zo kwam ik vandaag in “De Slimste Mens” te weten dat Johan Vande Lanotte geen wenkbrauwen heeft.

Heel vreemd dat dit me nog nooit was opgevallen…

Nu de temperaturen ’s nachts weer met het vriespunt flirten, is het soepjes-seizoen helemaal terug van weggeweest. Ook al klink ik nu misschien als mijn grootmoeder : niets zo lekker als een goei taske soep. Bovendien is het goedkoop, gezond én snel en makkelijk klaar te maken. Heb je zin gekregen in een lekkere portie vitamientjes ? Probeer dan zeker volgend receptje eens uit.

Nodig ?

- 1 dikke courgette (ongeveer 450gr)
- 1 prei (ongeveer 150gr)
- 1 kleine ui
- 3 bouillonblokjes (2 groenten- & 1 kippenbouillon)
- een beetje boter
- peper & zout
- wat peterselie (vers of diepvries)
- een beetje room
- 1,5l water

Klaar ? Start !

- snij de ui, de courgette en de prei fijn
- smelt de boter in een grote soeppot en fruit de ui
- doe er vervolgens de prei en courgette bij en laat heel kort stoven
- voeg meteen daarna het water, de bouillonblokjes en een snuifje peper en zout toe en laat het geheel een tiental minuutjes koken tot de groenten gaar zijn
- mix de soep en voeg naar smaak een scheutje room en wat fijngesnipperde peterselie toe

Smakelijk !

(Voor wie geen tijd heeft om alle groentjes fijn te snijden : dit soepje vind je in de Delhaize ook terug als ‘voorgesneden soepgroenten’. Minder moeite en minstens even lekker !)

Vandaag start mijn tweede -weliswaar korte- werkervaring. De sector spreekt deze keer iets minder tot de verbeelding. Zodadelijk bevind ik me in de nine-to-five-branche bij uitstek : de bank- en verzekeringswereld.

Voor wie zich -terecht- afvraagt wat ik daar met mijn diploma in godsnaam ga zoeken : het administratieve wonder in mij (ahum) gaat daar een paar dagen helpen orde op zaken stellen.

Hopen dat het meevalt. En intussen uitkijken naar nieuwe interims en vooral sollicitatiebrieven voor “echte” jobs blijven schrijven…

Op ware liefde staat geen leeftijd, dat wisten we al langer. Gisteren werd dit cliché nog eens bevestigd. In Wenzhou, een Chinese havenstad, heeft de 106-jarige Pan Xiting na acht jaar verkering zijn ja-woord gegeven aan zijn 81-jarige geliefde Chen Adi.

De twee strandden op een zucht van het wereldrecord “oudste bruidspaar ooit”. Die eer komt nog steeds toe aan een Frans echtpaar die samen de gezegende leeftijd van 190 jaar bereikt hadden toen ze elkaar eeuwige trouw zwoeren. Chen en Pan zijn samen ‘maar’ 187 jaar oud.

(bron : demorgen.be)

Ik wil zeker en vast niet voorbarig victorie kraaien maar toch durf ik mijn eerste jogpasjes van gisteren een klein succes te noemen. Het zonnetje was van de partij en rustig keuvelend legden we alzo een tochtje van een twintigtal minuutjes af. Ik had niet eens durven dromen dat het nog zo vlot zou gaan. Ik zag mezelf al hijgend en puffend afhaken nog voor ik het einde van de straat bereikt had.

Niets van dat alles dus. Ook al ging het misschien maar traag vooruit, bewegen is nu eenmaal bewegen en of je nu traag of snel vooruit gaat, maakt allemaal niets uit.

Ook bij het opstaan vanmorgen had ik nog geen spijt van mijn sportieve uitspatting de dag voordien. Van stijve, stramme spieren was in de verste verte sprake. Waarschijnlijk dankzij de serie stretch-oefeningen die ik voor en na zorgvuldig had uitgevoerd, waar een verleden als sportfreak al niet goed voor kan zijn…

De globale evaluatie is dus meer dan gunstig. Maandag bind ik mijn loopschoentjes zeker weer aan en zet ik de zoektocht naar de sportieve versie van mezelf verder. Ik ben er alvast van overtuigd dat ik op het goede spoor zit.

Het is zo ver. Over een uurtje hijs ik me weer in mijn sportoutfit en ga ik - ook al weet ik nu reeds dat het niet prettig zal zijn - een poging doen om van dat luie lichaam terug een naar sport snakkende Femke te maken.

Ik weet nog niet óf het me zal lukken, maar ik wil het in ieder geval een kans geven. Twee jaar terug liep ik na een paar maanden afzien vlotjes vijfenveertig minuten aan één stuk. Benieuwd of het me weer gaat lukken …