Het leven kan verdomme hard zijn.
(< www.kartoen.be)

Het is nog niet eens echt begonnen (al zou je denken van wel als je even naar buiten kijkt) en ik heb al prijs. Mijn eerste herfst/winterdipje.

Vannacht meermaals wakker geworden omdat er precies een scheermesje in mijn keel zat en vanmorgen opgestaan met nog meer keelpijn en een druipneus. Allemaal niet zo erg als je jezelf op een dagje zetel kan trakteren. Driewerf helaas. Ik had beloofd om vandaag de winkel nog een dagje open te doen. Het wordt dus een lange, zware dag.

Godzijdank heeft de Punto ook rozebotteltheetjes om mee te nemen…

Als er iets is waar ik absoluut geen held in ben - ok, ik beken, er zijn er wel meerdere maar deze steekt er met kop en schouders boven uit - dan is het wel mezelf staande houden in bewegende voertuigen, meer bepaald bussen.

Aangezien ik de bus enkel neem wanneer het pijpenstelen regent, kom ik steeds in een tjokvolle bus zonder vrije zitplaatsen terecht. En dan begint het spelletje. Proberen rechtop te blijven zonder jezelf of andere reizigers te blesseren en zonder je daarbij eindeloos belachelijk te maken.

De Lijn, altijd een avontuur.

Mijn fiets staat terug voor mijn deur. Vanmorgen ben ik met de bus naar het station gereden en heb ik de politie-mijn-vriend gebeld. Een dikke vijf minuten later kwam er al een camionette aangereden met daarin een politieagent en twee mannen in fluo oranje overall. Ze stapten uit, de agent bekeek mijn pv en de oranje mannen haalden een elektrisch zaagje boven.

Nog geen drie seconden later was de klus geklaard. Mijn fiets was bevrijd en het vreemde slot lag aan flarden op de grond. Jammer voor de boef, want het zag er een duur slot uit. Maar ik heb geen medelijden.

En zo waren mijn trouwe rijwiel en ik herenigd en zetten we samen koers richting Schapenstraat.
Tout est bien qui finit bien.

Toen we daarstraks, zo rond een uur of zeven, via de Maria-Theresiastraat richting station fietsten, bespeurde ik tussen de gestalde stalen rossen plots een vertrouwd object. Mijn gestolen fiets ! Halleluja !

Geketend door een joekel van een slot natuurlijk. De boef in kwestie was zo slim geweest om zijn nieuwe aanwinst van een stevige ketting te voorzien. Gelukkig lapte hij wel de gouden regel der fietsbeveiliging aan zijn laars : de fiets was niet vergrendeld aan één of ander vast voorwerp. Meteen wegrijden met mijn herwonnen eigendom was weliswaar niet mogelijk, mijn stalen ros verplaatsen en vervolgens vastmaken met mijn eigen slot gelukkig wél.

Aangezien we onze trein moesten halen, werd de arm der wet nog niet verwittigd. Mijn fiets staat nu wat verder - vastgemaakt aan een boom - op mij te wachten. Van zodra ik morgen wakker ben, bel ik de politie om het zaakje af te handelen. Hopelijk komen er dan niet al te veel administratieve beslommeringen bij kijken.

Weet iemand trouwens hoe de procedure nu verderloopt ? Gaat de politie-mijn-vriend morgen eigenhandig het vreemde slot doorknippen/zagen/hakken/bijten/knijpen/trekken… zodat ik even later gewoon kan wegrijden of is het allemaal wat ingewikkelder dan dat ?

Het was vandaag duidelijk. Té duidelijk zelfs. De Leuvense studentenpopulatie is terug van weggeweest. En aangezien ik daar sinds kort niet langer deel van uitmaak, mag ik er naar hartelust mijn beklag over doen. Sta me dus even toe.

Hoewel het academiejaar vandaag pas officieel begon, wees alles er vrijdag reeds op dat er iets aan het gebeuren was. Er werden in allerijl nog boekenkasten en bureaustoelen verhuisd, al dan niet met de trotse hulp van de mama en de papa. Enkele overijverige nieuwkomers hadden de cursusjacht al ingezet en paradeerden met Acco-zakken over de Bond. Een paar studentenverenigingen gidsten hun groentjes door Leuven en lieten ze meteen al enkele ‘ludieke’ opdrachten uitvoeren.

Vanmorgen werd het alleen nog maar duidelijker. In de anders op maandagvoormiddag zo rustige Delhaize bulkte het van de studenten. De Dr. Oetker pizza’s en Come a casa lasagnes rolden opvallend vlot over de kassabanden en ook de drankenindustrie deed weer gouden zaken.

Zonet ontdekte ik dat onze voordeur gebarricadeerd is door tientallen fietsen van studenten die het kakelverse academiejaar sfeervol inzetten in het café aan de overkant. Hopelijk houden ze het vannacht wat rustig, laten ze onze vuilzakken die buiten staan heel en haalt mijn nieuwe fiets de ochtend zonder blootstelling aan vernielzuchtige studentikoze activiteiten…

De knoop is doorgehakt. Gisteren hebben we onze volgende city-trip vastgelegd.

Na lang twijfelen, afwegen en vergelijken, is de keuze dan toch op Berlijn gevallen. Ook Barcelona en Praag waren nog in de running. Zij moesten in de laatste lijn wijken voor de Duitse hoofdstad, maar komen volgende keer zeker weer in aanmerking.

Op twintig december vliegen we heen met Brussels Airlines (kwestie van zekerheid). Vier dagen later zijn we net op tijd terug om onze benen onder een feestelijk gedekte kersttafel te schuiven. Na Londen vorig jaar zullen de kerstcadeautjes anno 2007 dus uit Berlijn geïmporteerd worden.

Het is voor ons beide de eerste keer Berlijn. Do’s & dont’s zijn bij gevolg meer dan welkom. Voel je welkom om je persoonlijke ervaringen hier neer te spuien.

Shit man
belachelijk
meer moet dat niet zijn.

Een buurtfeest in je straat.
Een houten podium voor je deur.
Te veel snelle, tapdansende kindervoetjes.

Update : En wie dacht dat ze daarbij braafjes hun mondje hielden, is er aan voor de moeite

Morgen wagen we ons nog eens aan een uitje.
Niet zomaar een uitje maar het dagtripje der dagtripjes.
Uitwaaien aan onze Belgische kust.

Rond negen uur sporen we naar het verre West-Vlaanderen, gewapend met ons goed humeur en een lading sandwiches.

Op het programma staan :

- het zand tussen onze tenen voelen
- pootjebaden
- alsnog proberen een kleurtje op te doen
- ijsjes eten
- winkeltjes kijken
- belachelijk veel foto’s van dit alles maken

Verslag volgt.