Loeien, dat deed de koe. En dit de hele nacht lang. Niet zo speciaal, zou je denken, ware het niet dat je in central city gedomicilieerd bent.

Altijd fijn de natuur zo af en toe te kunnen ervaren. Een briesje wind, fluitende vogels tegen de ochtendgloren, oftewel een kat smekend om aandacht. En dan heb je dus blijkbaar ook nog: de koe.

Volgens mij wilde ze iets zeggen. Niemand loeit een hele nacht door zonder meer. Of dat zou je toch denken.
Misschien was ze losgebroken, haar weg verloren, in de Nete gesukkeld en loeide ze om hulp. Of zijn hier wannabe-boeren die hun stadstuin wat overschat hebben in het spel?

We zullen het wellicht nooit te weten komen…
Het leven zit vol mysteries.

Een mens moet iets doen om zich te amuseren. Kijk hier zo: mezelf in ware Simpson-style. Zoals je ziet, ben ik met m’n eeuwige sidekick (accessoire?) Sneeuwbal onderweg naar de nieuwe Itchy & Scratchy movie.

It’s all about the bloody cruel murder scenes, you know. They make me laugh.
Almost peed in my pants this time. Almost.
I’d cut you into pieces too,
you know, if I wanted to.
Yeah, I could slice you up real nice.
But I won’t.
So, yeah, lucky you.
You lucky bastard.

Simpsonize jezelf. You know, if you would want to.

Het is voorbij.

Bloed, zweet en vooral tranen, heeft het mij gekost. Maar nu staat ie daar toch maar mooi, mijn thesis, tussen de echte boeken in de boekenkast.

Meerdere malen heb ik gevloekt. Op mezelf, op mijn promotor, op mijn onderwerp, op mijn laptop, op de internetverbinding, op mijn vakantiejob die erbij kwam, op de elektriciteit die uitviel, op de Franse taal …

In mijn dankwoord heb ik reeds iedereen bedankt die me door de hierboven beschreven miserie geloodst heeft. Aangezien niet iedereen dat stukje leest, doe ik het hier nog eens over.

Bedankt dus aan iedereen die mijn eindeloze geklaag trotseerde, mijn huilbuien kalmeerde en mijn werklust stimuleerde. Het klinkt melig maar het is waar, zonder jullie was het mij nooit gelukt.

“Every word is like an unnecessary stain on silence and nothingness,” dixit Samuel Beckett.

Voor wie het zich zou afvragen : ik leef nog.

Dit weekend ziet onze Belgische kust er zo uit :

(foto : Belga)

Ieder zijn vierkante metertje zand.
Liefst afgebakend met windscherm of parasol.

Dit weet ik gelukkig dankzij vrtnieuws.net en niet omdat ik er zelf bij was.
Wat ben ik blij dat ik binnen mag zitten om een thesis te schrijven…

(En als er iemand is die me kan vertellen hoe ik foto’s terug op een normale grootte kan zetten,
dan zal ik nog blijer zijn )

Woensdag. 17u40. Mijn gammele fiets en ik bedwingen de “col” van de Naamsestraat.
Net voor ik de top bereik, word ik nageroepen door twee jongemannen.
Ik besluit hen te negeren en me op het laatste stuk van de beklimming te concentreren.

Dit zint hen blijkbaar niet want een tweetal seconden later word ik bekogeld.
Op klaarlichte dag. Met een broodje.
Een halve club kaas suist rakelings langs mijn oor.
Om vervolgens een onzachte landing te maken vlak voor mijn verpletterend wiel.

Dit is blijkbaar heel geestig voor de twee in kwestie.
Bij nader inzien kan ik er nog mee lachen, zij het dan uit medelijden.

Als zij geld schijten en met broodjes willen smijten, ze doen maar.
Zolang ze mij niet raken natuurlijk.

Waarom, o waarom moet die thesis in de eerste persoon meervoud geschreven worden terwijl er benadrukt wordt dat het om een individueel werk gaat (zeker dan in mijn geval)…