Me ergeren. Dat doe ik wel vaker, ja. En best snel ook, dat besef ik wel.
Net zoals mezelf en vele anderen, hebben jullie je ongetwijfeld ook al wel eens geërgerd aan het feit dat iedereen Engels kan. Ja ja, denk je dan, het kritisch oog weet beter. Maar ach, af en toe kan je er ook nog eens goed mee lachen.
Als je bijvoorbeeld wil weten wat ze in Japan zoal in hun reclameboodschappen of op hun producten schrijven, moet je maar eens een kijkje nemen op www.engrish.com. Grappig.
Persoonlijk, vind ik dat T-shirt zelfs nog wel iets hebben. Ja. Volgens mij krijg je daar menig glimlach mee te voorschijn getoverd.

Op, op, alles is op.
Volledig inspiratieloos.
Hoog tijd dus voor een weekje ontspanning en zonneschijn.
Morgen vertrekken we eindelijk.
Negen dagen later sta ik terug op Belgische bodem, hopelijk met veel inspiratie (en vooral met veel concentratie en blok-moed).

Een tijdje geleden nog bij ons te vinden en gisteren te zien in Het Journaal op één. Zeg nu nog eens dat we geen trendsetters zijn. Aha.
En nu maar wachten op dat beloofde kopje koffie…

Soms hangt muziek samen met een bepaalde gevoelswereld of sfeer. Soms ook met bepaalde herinneringen.
Soms met een gevoel waar je niet altijd mee geconfronteerd wil worden.
Eentje dat je wil houden voor ooit. Eentje dat onbewust aanwezig is, maar niet te veel mag opduiken.

Omwille van die reden is het spijtig dat er zoiets bestaat als slecht geïsoleerde muren, een repeatknop en een engelachtige stem *kuch* om mee te zingen. Dankuwel, buren, dankuwel. U verpestte gisteren m’n dag. En vandaag, ja vandaag bent u ook weer flink bezig.

De Morgen columnist Hugo Camps verwoordt in de weekendeditie van de krant heel goed wat ik denk, telkens wanneer ik naar het journaal kijk en er bericht wordt over de crisis in Darfur of de situatie in Irak.

Aangezien Camps het beter beschrijft dan ik ooit zou kunnen, neem ik zijn paragraafje even over.

“Ik weiger nog te schrikken van cijfers. Wat zegt het, in godsnaam, 200.000 doden in Irak, een half miljoen in Darfur, een veelvoud in Congo en Rwanda ? Ik ben groot geworden met een telraam, niet met een zakjapanner.”
(Hugo Camps in De Morgen van zaterdag 19 mei 2007)

Voor we gisteren - samen met half Leuven - naar de uitverkochte AB-box afzakten voor het optreden van Milow, gingen we nog een hapje eten in Brussel. Na een korte zoektocht staken we onze beentjes onder tafel bij I Primi Piatti in de Vlaamse Steenweg, vlakbij de Oude Graanmarkt.

I Primi Piatti is een aanrader voor de pasta-liefhebbers onder ons. Een vriendelijk onthaal, een bordje gratis hapjes om de grootste honger al even te kalmeren, lekkere wijn en vooral : overheerlijke en verfijnde pasta’s aan zeer schappelijke prijzen. Na lang twijfelen koos ik voor de tweekleurige tagliatelle met champignons en rauwe hesp in een fijn roomsausje. Ik heb het me in ieder geval niet beklaagd : als ik dit zelf kon klaarmaken, zou het hier thuis elke dag op tafel staan.

De kaart biedt trouwens voor elk wat wils : ook wie niet van pasta houdt, vindt wel iets naar zijn of haar zin. Bovendien heeft het restaurant een uitgebreid antipasti-buffet. De voorgerechten en desserts klonken eveneens verleidelijk, jammer genoeg hadden we daar geen tijd meer voor. Reden te meer dus om er snel terug te keren.

Voor de geïnteresseerden :
I Primi Piatti
Vlaamse Steenweg 26
1000 Brussel

Wie mij vandaag tegen het lijf loopt, kan mij betrappen op een overtreding van mijn zelf uitgevonden regel.
Ik verkondig maar al te graag dat nylon-kousen uit den boze zijn tussen Pasen en eind september.
Door het slechte weer van de laatste dagen - en door een “help-wat-trek-ik-aan-crisis”, ik beken - zie ik me echter genoodzaakt mijn eigen regel aan te passen : bij grijs regenweer en temperaturen van 15°C zien we deze overtreding door de vingers.

Gisteren ben ik om half tien ’s ochtends nog eens gaan zwemmen. Na een jaar of tien als sportfreak door het leven te zijn gegaan, ben ik op m’n vijftiende van de ene dag op de andere gestopt met zwemmen. Van meer dan tien uur training per week naar niets meer.

Af en toe ondernam ik nog een poging om de draad weer op te nemen - zij het dan op recreatief niveau - maar die pogingen werden bijna even snel gestaakt als ze in me opgekomen waren.

Maar gisteren was het dus zo ver. De confrontatie met mezelf en mijn belabberde conditie. Gelukkig kan ik nog terugvallen op mijn techniek en het zo toch nog even uithouden. Maar toch : er is werk aan de winkel. Vrijdagavond ga ik terug.

Heel dringend naar het toilet moeten en het touwtje van je joggingbroek niet meteen loskrijgen omdat het in de knoop zit…

Als ook de buren beginnen uitpakken met de schijf der schijven,
dan kan je pas aannemen dat het verdomme strak aan ‘t lopen is.