Vandaag - of gisteren, maar we gaan niet moeilijk doen - hebben mijn kompanen en ik een brand(je) geblust. Ja ja, de Leuvense Grote Markt mag ons dankbaar zijn. Haar dood was nabij. Of toch dat van de voorlaatste bloembak links tegen de kerk.

Franse taalbeheersing is al vier jaar lang een klucht van een vak. Dit jaar verwachten ze dat we zo gek zijn om voor 2,28 punten (van de 20) heel de DAFA vanbuiten te leren. Koppig als ik ben weiger ik dan ook resoluut om mee te doen aan dergelijke praktijken. Een woordenboek is en blijft een naslagwerk, zélfs als je het ‘dictionnaire d’apprentissage’ doopt. Bovendien heb ik het druk genoeg met mijn thesis.

Natuurlijk zijn ze slim genoeg om te beseffen dat er altijd wel een paar stijfkoppen zullen zijn die niet in het gareel willen lopen, daarom hebben ze besloten dat je voor elke module een minimum van 8 op 20 moet behalen, in de waan dat wij stijfkoppen dan wel zullen bijdraaien. Wat er ook van zij : je refuse !

Voor de leken : DAFA staat voor ‘Dictionnaire du français des affaires’ en het boek telt 600blz. Naar het schijnt is hij in ons studieprogramma verschenen nadat ze aan de afstuderende garde van een paar jaar terug gevraagd hadden wat er volgens hen nog ontbrak in de opleiding. Die pipo’s hebben er niet beter op gevonden dan “zakelijk Frans” te antwoorden. Waarvoor dank dus … Grrrr !

Vorig jaar kraakte de Belg welgeteld 373 miljoen flessen wijn. Dat kan tellen, denk je dan. Even omgerekend (niet door mezelf welteverstaan), zou dit zo’n 30 liter wijn per inwoner betekenen.
Ligt het aan mij of klinkt dat plots veel minder groots in de oren? Ok, 30 liter wijn per Belg…
De kinderen, niet-alcoholici, … et cetera kunnen we hierbij al links laten liggen. Komen we er dan?

(Bron: HN van gisteren.)

Wat ben ik op dagen als vandaag blij dat ik een meisje ben.

Wij meisjes / vrouwen kunnen bij hittegolven voor een luchtig jurkje of rokje en topje kiezen en volgens allerlei vestimentaire codes toch in orde zijn. Het wordt niet enkel aanvaard, het wordt in het algemeen ook nog eens geapprecieerd door zowat de helft van de bevolking.

Voor de mannen ligt de situatie lichtjes anders. Weer of geen weer, een pak zal het zijn. Ik krijg telkens medelijden als ik de zoveelste businessman of prof in zijn donkere maatpak zie rondlopen bij deze temperaturen.

Bij deze een bericht aan alle mannen : van mij mogen jullie gerust in casual zomerse outfit gaan werken. Zolang jullie maar ver wegblijven van de witte driekwartsbroeken !

Aangenaam plakkerig en claustrofobisch, was het vandaag in de beestenwagon.
Zitten? Naaaaah, kruip maar met tien medemensen in het tussencoupéke aan de deur.
Lekker gezellig. Okselvijvers overal. Gezellig lekker.

Vandaag zit ik nog in (het weliswaar zuiderse) Leuven, te zwoegen achter mijn bureau.
Over precies één maand lig ik in het Franse zonnetje.
Een week lang zalig niets doen. Batterijtjes opladen voor mijn allerlaatste examenreeks.

Wat is dat toch met die vrouwen die bij mooi weer per definitie een beige linnen broek dragen met een wit t-shirt en een marineblauwe trui ?

Ook heel typisch is de mannelijke tegenhanger : mannen (rechtenstudenten waarschijnlijk) met een beige bermuda, een blauw-wit gestreept hemd, een marineblauwe trui die “nonchalant” (maar oh zo beredeneerd) rond de schouders wordt geknoopt en bruine leren bootschoenen.

Er werd ook al een mannelijk exemplaar met een babyroze bermuda gespot. Hopelijk blijft het bij die ene … zoiets kàn toch geen trend worden ?

De wereld is vreemd zot
ovaal soms, zeg maar
elkaar trachten te duwen
in richtingen
al of niet gewenst

uit eigenbelang
m’n kop doet pijn, m’n benen ook
gedwongen in een schouwspel
misschien stiekem gewenst
een mens is maar een mens

maar toch is het gek
te bedenken dat je geleid werd
geleid naar iets oncontroleerbaar
geleid naar iets
en vooral ook niets.

Stand van zaken :

Ik woon in mijn joggingbroek.
De afdruk van mijn haarband lijkt wel in mijn kapsel gebeiteld.
Ik overweeg oogkleppen zodat ik niet afgeleid word door de verleidingen van het terras voor mijn deur.
Naar de les gaan is een feest : ik mag nog eens naar buiten !
Ik tel elke dag hoeveel weken / dagen mij nog resten.
Ik ben creatief met lettertypes en lay-out om mijn bladzijden sneller te vullen.
Ik snoep te veel.

Finland heeft een nieuwe regering.
De nieuwe ploeg van premier Matti Vanhanen bestaat uit twaalf vrouwen en acht mannen.
Ik had gehoopt dat de vrouwelijke ministers wat meer kleur in de politiek zouden brengen.
Groen belooft bijvoorbeeld de kleur te worden deze zomer.
Jammer genoeg gaan ook zij voor zwart…