bloemen!, wilde ik bijna spontaan uitroepen. De dames onder jullie - of heren natuurlijk - , herinneren zich ongetwijfeld nog die kinderreclame voor een of ander knutselspel/’machine’ om bloemen te maken. De Sint heeft ‘t me nooit gebracht weliswaar. Een kind wil dan ook alles. Maar bon, dit terzijde. We dragen allemaal een verleden mee, nietwaar.
Eigenlijk wilde ik gewoon weer even uitpakken met de woorden van iemand anders. Om vooral in dezelfde lijn te blijven als voorheen en om het wat gestructureerd te houden. U begrijpt me wel. Of vooral niet vernieuwend uit de hoek te komen natuurlijk. U vult zelf maar in.

Vandaag las ik een heerlijke quote van ene kerel genaamd: waspoederman. Nu, wit gewassen of niet daar ben ik nog niet uit, maar hij had het in elk geval over het doel des levens.

levensdoel:
niet uit de bocht gaan

maar er
toch met de nodige zwier
dwars door gaan, een vlammend spoor rubber als handtekening achter je aan.

Bon, het mocht er zo nog wel dik wezen. Vond ik zo. Vond ik zo he.

Zaterdagmorgen om 9u00 was het zo ver. De korte pijn. Opstaan, aankleden, sportschoenen aantrekken, verstand uitschakelen en gewoon vertrekken.

Niets zo pijnlijk als de eerste keer gaan joggen. Zowel fysiek als psychisch. Het fysieke komt meestal pas een à twee dagen later : stramme spieren. Het psychische is de hele jogtijd al aanwezig : ai is mijn conditie zo belabberd ?

Geen haar op mijn hoofd dat nu kan geloven dat ik het over een tijdje weer leuk zal vinden om te gaan joggen. Net zo min zie ik mezelf terug moeiteloos drie kwartier aan een stuk lopen.

En toch … Volhouden is de komende weken het sleutelwoord.

… is half gewonnen.

Vandaag ben ik nog eens gaan winkelen met de zus. Een van de nieuwe aanwinsten is een sport-outfit. Vrouwen vinden nu eenmaal altijd een reden om iets nieuws te kopen…

Nu nog de daad bij het woord voegen. Ik heb me voorgenomen morgenvroeg mijn sportieve schoenen aan te trekken en er voor te gaan. Korte pijn. Gewoon beginnen en blijven gaan.

Verslag volgt…

Er is te veel keuze. Veel te veel zelfs. Bijna altijd en overal.

Soms is veel keuze hebben gewoon leuk. Veel soorten kleren : van klassiek tot gewaagd, een ruim aanbod aan cd’s : voor ieder wat wils, duizenden parfums : ieder zijn eigen geurtje, tientallen soorten brood : elke dag iets anders.

Maar soms wordt het gewoon lastig : honderden mascara’s en allemaal beloven ze het beste resultaat, tientallen soorten tandpasta die je een voor een de meest stralende glimlach beloven, een hele supermarktrayon met chips en toch komt er elke maand nog een nieuwe soort die nóg knapperiger is of die weer een klein beetje minder calorieën bevat.

Ga maar eens een tandenborstel uitzoeken en tel hoeveel verschillende er op de markt zijn. Of een vlootje boter, of een pak toiletpapier, of douchegel …. of … of … of …

“Many people die with their music still in them. Why is this so?
Too often it is because they are always getting ready to live.
Before they know it, time runs out.”
(< Oliver Wendell Holmes)

De eerste lentekriebels … ook de kleuters deelden in de vroege lentepret :

“Juf, mogen we onze schoenen en sokken uitdoen in de zandbak ?”

Daar zit er weer eentje. Helemaal alleen. Weg te kwijnen op een oncomfortabel krukje. Af en toe haalt hij onverschillig z’n schouders op of schudt hij met het laatste beetje energie dat hem nog rest een ‘nee’ uit zijn hoofd.

Zij sluit het gordijn van haar pashokje om even later in een nieuw ensemble te verschijnen. Vol overgave showt ze de nieuwe collectie.

Het scenario herhaalt zich : zij zet een vragende blik op die hij beantwoordt met een schouderophaling. Daarop vraagt hij naar het bijhorende prijskaartje. Een antwoord van haar en een diepe zucht van hem.

Het gordijn gaat weer dicht. Ik zie hem denken hoeveel winkels hem nog scheiden van de Fnac of de rit huiswaarts.

Ze opent het gordijn en treedt naar buiten, bijna onzichtbaar achter de berg kleding die ze in haar armen klemt en sist : Help eens dragen !

Samen zetten ze koers richting kassa. Zij met kordate stapjes. Hij volgt - ietwat neerslachtig - op een aantal meter en sjouwt de halve nieuwe collectie.

Slechts een tip voor alle shoppende dames : indien u shop-gezelschap wenst, neem dan een vriendin mee. Dat maakt het voor u én uw partner een pak aangenamer.

Geachte dames en heren modeontwerpers,

Graag wil ik u eraan herinneren dat de mensen vandaag de dag almaar groter worden. Het zou dan ook bijzonder aangenaam zijn voor mij en mijn grote medemens moest u dit fenomeen niet langer negeren en de lengte van broeken en mouwen aan onze behoeften aanpassen.

Met vriendelijke groet,

Femke (1 m 83 cm)

Waarom veel mensen kicken op sensatie, is soms moeilijk te begrijpen. En toch, begrijpelijk of niet: ikzelf doe dat ook. Van tijd tot tijd. Weliswaar op m’n eigen bescheiden manier. Zij het onderbewust of niet. Maar iedereen zal moeten toegeven dat ‘gewoon’ het ‘m niet doet. Gewoon loopt je voorbij. Gewoon passeert je gedachten zonder de aandacht te trekken. Inderdaad, gewoon is maar gewoon.
Dus proberen we dikwijls simpelweg ’sensatie’ te creëeren waar mogelijk, hoe klein ook. Kwestie van het allemaal wat interessant te houden. Hopen dat iemand ‘t daar mee eens is. En iemand het niet gewoon vindt, maar buitengewoon. Die sensatie van jou.
En toch is er telkens nog dat stukje van jezelf dat nu eenmaal maar gewoon is en liever voorbijgelopen wil worden. Van tijd tot tijd. Of zo nu en dan. Niet lang. Maar heel even, een fractie van een seconde. Een seconde van rust.

Ik heb een hekel aan sneeuw. Behalve dan in de Ardennen en achter glas.

Vanmorgen zag alles er nog vers en maagdelijk wit uit. Ondertussen blijft er niet veel meer over dan wat vieze grijze drek en massa’s vocht. Alles is gesmolten. Als sneeuw voor de zon. En dat nog voor er ook maar een straaltje zon aan te pas kwam.

En toch ben ik blij dat het gesneeuwd heeft. Mijn zus geeft les in het buitengewoon onderwijs. De knutsellessen in de winter zijn nogal vaak geïnspireerd op het thema sneeuw. Jammer genoeg bleek een paar weken terug dat heel wat kinderen nog nooit (bewust) sneeuw gezien hadden en zich niet zoveel konden voorstellen bij een sneeuwman. Bij deze is dat probleem hopelijk verholpen.