Een streepje muziek:

bed next to the window - milow

Ruzie.
Met traantjes.
Alles er op en er aan.
Overgoten met een portie dramatiek.
Van een mug weer een olifant gemaakt natuurlijk…

Lars : “Juuuuf, Orphea zegt dat ik een madammeke ben maar ik ben toch helemaal geen madammeke want ik ben toch een meneerke hé juf ?”

Ach ja, hoe was je zelf toen je vier was.

Helemaal klaar was ik vanmorgen voor een recordpoging “hoe geraak ik het snelst in het station om aldaar nog nét op mijn trein van 08.03u te springen”. Vertrek: 07.53u; aankomst op perron 1: 08.00u. Kijk eens aan… Tijd zat! Helaas m’n record van respectievelijk zeven minuten niet gebroken. Moet ik dan toch maar concluderen dat het zonder écht te lopen niet sneller kan? Hmm…

In elk geval was de intentie en wil om m’n trein te halen pertinent aanwezig. Wat toch dikwijls weer de grootste drijfveer is. Vergeefse moeite echter, zo bleek. De trein werd aangekondigd met “vijf… TIEN minuten vertraging”. Waarom ze uit twee cijfers bestaande getallen trouwens altijd zo willen opsplitsen blijft me een raadsel. Is het gewoon een pestfactor voor de treinreiziger? Wrijf het er maar eens in ja: “Nee pendelaar nee! Je zal niet op tijd op de plaats van bestemming geraken!” Of misschien willen ze je dat kleine sprankeltje hoop niet ontnemen. Zoals geen mens dat iemand ooit wil ontnemen, hoewel dat dit het merendeel van de tijd waarschijnlijk wel het beste is.
Maar ik heb niets gezegd. Ik besef net dat ik in bepaalde situaties nog wel hou van dat beetje onwetendheid. Aaaaah, wat is dit toch een mooie wereld!

Read the rest of this entry »

Gisteren zijn we er een dagje op uit getrokken.
Een klassiek zondags uitje.
Met z’n tweetjes op B-dagtrip naar de Antwerpse Zoo.
Compleet met sandwiches én dieren-koekjes, of wat had u gedacht.

De tijger (die niet echt wilde poseren) en ik (met een zondagse bad-hair-day)

Ik heb ‘em gevonden !
Niet de ware Jacob, die ben ik al een hele tijd geleden tegen het lijf gelopen. Wél het ideale kindje.

Ondanks mijn imago van grote kindervriend, sta ik niet meteen te springen om er zelf aan te beginnen, maar als ik Woutje morgen mee naar huis mocht nemen, zou ik toch eventjes twijfelen. Heel eventjes weliswaar en me dan bedenken. Maar toch …

Woutje is net tweeënhalf en komt sinds de herfstvakantie naar school.
Hij is braaf, slim, grappig, lief … én vooral een kindje dat nog gelooft in de alles genezende kracht van een kusje.

Gevallen op de knie ? Een kusje er op en het is al over.
Hoofdje gestoten tegen het klimrek ? Een kusje en het is weer vergeten.
Zand in de oogjes ? Twee kusjes en weg pijn.

Zo moesten er meer zijn…

De startblokken staan klaar.
Prettig, denk je dan.
Maar waar is dat verdomde startseinpistool.

Het volgende recept is makkelijk, snel, overheerlijk én reeds een klassieker ten huize Femke.
De calorieën hoef je voor een keertje best niet te tellen.

Tagliatelli met kippenblokjes in een spinazieroomsaus voor 4 personen.

Nodig ?

- een doosje diepvriesspinazie met room
- philadelphiakaas natuur
- 2 dl room
- 3 kipfilets
- kipkruiden
- 400 gram pasta (ik neem tagliatelli)
- gemalen parmezaanse kaas voor de liefhebbers

Klaar ? Start !

- breng de pasta aan de kook in gezouten water (eventueel met een scheutje olijfolie erbij)
- snijd de kip in kleine blokjes, bak ze goedbruin en bestrooi rijkelijk met kipkruiden
- doe de diepvriesspinazie in een kom die geschikt is voor de microgolf en laat ontdooien
- als de spinazie ontdooid is, doe je er ongeveer 3/4 van de philadelphia bij en een flinke scheut room
- voeg de gebakken kipblokjes bij het spinaziemengsel
- verwarm alles nog even in de microgolf tot de saus heet is
- dien de pasta op in diepe borden met een flinke lepel saus en bestrooi ze met wat kaas

Smakelijk !

Vrijdagavond, sporty-avond.
Gisteren geen bbbb, wél bbba.

De reeks bil-oefeningen moest blijkbaar wijken voor een sessie arm-oefeningen.
Vier reeksen van acht maal pompen.
Gisteravond trilden mijn arme armpjes nog na.
Vanmorgen waren mijn armspieren helemaal stram en stijf.

Hopelijk volgende week terug bil-oefeningen…

Jaja, we blijven nog even in Spaanse sferen met een aantal impressies van het Spaanse volk. (lees: veralgemenen die handel!)

Spanjaarden houden van mayonaise.

Het rode verkeerslicht jobt bij in de sector “straatversiering”.

Spaanse miekes hebben als hoofdbezigheid “praten met elkaar”; de klanten bedienen en de winkel waarin ze werken is slechts een spijtige bijzaak.

Spaanse mannen zijn kleine johnny’s. Ze zijn echter niet verlegen om een vrouw - die misschien dik 10cm groter is - te vragen om een danspasje.

… en aanvullen maar!

DeBitches @ Alhambra

Read the rest of this entry »