Don’t look forward to the day you stop suffering, because when it comes you’ll know you’re dead.

Tennessee Williams had een punt.

Vandaag ben ik voor de laatste keer dit schooljaar op de kindjes van De Zevensprong gaan passen.

Om het schooljaar af te sluiten, waren er een paar die weer zeer origineel uit de hoek kwamen.

Toen ik ze nog maar eens uit de fietsenstalling ging weghalen (wegens verboden terrein), kwamen ze naar buiten met takjes in hun handen en volgde deze verklaring : “Jamaar wij moeten daar zijn om suikerspinnen te maken van verse spinnenwebben”.

Aan de takjes plakten inderdaad vieze, kleverige spinnenwebben…

Zit je met een probleem? Of misschien wel meerdere problemen? Dan is professor Sounkan misschien wel de oplossing voor jou, of zo moest toch blijken uit het reclamebriefje dat onlangs de weg naar m’n brievenbus vond.

“Wilt u wat wetten over uw toekomst
Heeft u probleem, dan wacht niet contacteer
Prof: SOUNKAN
De bekende helderziende, Medium, Genezeer
Eervenaar van een groot familie van
helderziendheid”

Verder schrijft hij nog dat

“hij kan helpen waar de andere
niet kunnen bekend door zijn snelheid, zijn
efficiency zijn discretie en zijn ervaring, liefde,
onmidelijk terugkeer van geliefde trouwen,
onvruchtbaarheid, beschermince impotentie
enz…”

Nog nooit was het licht zo dichtbij.

Frankske kan het weer niet aan. Zo blijkt op vrtnieuws.net. Voor de zoveelste keer.

Veel woorden, steeds minder daden…

Voetballers die hun handen niet kunnen thuishouden vind je bij de Holy Homeboys.

Wie ontwerpt in godsnaam de (prijs)etiketjes die je op cd’s, dvd’s en boeken vindt ?

Vrijdag een nieuwe agenda gekocht en mijn poging om het plakkertje te verwijderen is nog steeds bezig…

De agenda loopt gelukkig tot augustus 2007. Ik heb dus nog even tijd…

Nu mijn examens achter de rug zijn, is het tijd voor de zomer! Op het te doen lijstje voor de komende maanden staat: rijbewijs behalen, thesis schrijven en sporten. Met dat laatste ben ik vandaag begonnen. Na tien jaar op nonactief heb ik nog eens mijn tennisracket van de haak gehaald. Slachtoffer van dienst: mijn pa. Om twaalf uur, het heetst van de dag, stonden we op het terrein. Ik met mijn te kleine tennisschoenen en gebrek aan conditie, hij lichtjes tegen zijn zin in de blakende zon. Na 50 min was het beste eraf: ’slagarm’ stijf, zweten als een rund en aankomende zonneslag. Een mens moet ergens beginnen natuurlijk…

in bewolktheid en een nefaste haat voor de nmbs conducteur.
Ticket tonende,
reductiekaart wordt gevraagd.
O jah, dat groene ding…
Zoekend in de portefeuille
en niet vindend uiteraard.
Conducteur: “Jah… Jaja meiske, begint maar al te panikeren he!”
en de gevolgen zus en zo.
Nog steeds zoekende
humeur dalende
conducteur wordt steeds irritanter
en dan…
een moment van glorie
ahah! In your face!

Het groene ding dan toch gevonden.
En meneer de conducteur?
die probeerde het nog goed te maken met
“eeuun prettige dag nog verder…”

Aan de West-Vlaamse jongens met zelfgemaakte Togo-voetbal-truitjes die ik gisteren tegenkwam, terwijl ze luid “Toho ! Toho !” schreeuwden : jullie hebben nog één dag de tijd om jullie uitspraak te perfectioneren.

U vindt ze overal : de freaks, de postmoderne dorpsgekken. Iedereen kent ze, iedereen komt ze regelmatig tegen en iedereen spreekt erover.

Ik kom net terug van een terrasje op de Oude Markt. Tussen de tafeltjes en stoelen liep natuurlijk ook een freak rond.

U kent hem vast : de op het eerste zicht normale man, een jaar of 45, die de Leuvense straten afdweilt, op zoek naar vrouwelijk schoon. Blondines of brunettes - kieskeurig is hij alvast niet - worden steevast nageroepen en achtervolgd en krijgen eventueel ook nog suikerklontjes cadeau.

En toen dwaalde het gesprek dus af naar de freaks van Leuven. En dat blijken er meer te zijn dan je zou denken…

Dus beginnen we nog maar eens een lijstje. De enige officiële “Freaks van Leuven” lijst.

Ik open alvast met onze vriend de vrouwenaanbidder. Wie vult aan ?