Er kleeft bloed op het plafond. Een wit plafond dan nog uiteraard.
Een mug werd geplet tussen de rubberen zool van een schoen en het plafond.

Jaja, hebt u het nog niet gehoord? Ik alvast wel… Het is weer muggentijd.
Pas toch maar op voor bloed, verbazend veel bloed voor zo’n klein insect.
Er hangt namelijk bloed op het witte plafond. Correctie: mijn bloed.

Net telefoon van mijn mama gekregen. Een babbeltje over de stand van zaken thuis.

We zitten met een probleem. Het leek eerst nogal banaal, maar nu wordt het toch wel lastig, en vooral zielig…

Onze kat Pistache, een braaf beestje dat op haar ouwe dag (ze is nu 12 jaar) het grootste deel van haar tijd op een tuinstoel op het terras doorbrengt wordt aangevallen door meneer merel, die al jaren in onze tuin woont.

Het gaat nu zo ver dat het arme beest niet meer buiten durft te komen en jankend voor de deur staat omdat ze moet gaan plassen…

Wanneer ze de stap naar buiten waagt, komt meneer merel aangevlogen om haar in een duikvlucht aan te vallen. Wanneer Pistache dan wegloopt achtervolgt hij haar, luid krijsend en duikvluchten makend.

Pistache is zonet kunnen ontsnappen en tot onder de wat verder geparkeerde auto geraakt. Meneer merel zit op de uitkijk en vliegt rond, wachtend tot ze terugkomt, een nieuwe aanval voorbereidend…

Wie weet raad ?

Ondanks het frisse weer een warme oproep aan mijn collega-bitches :
Ik weet dat het drukke tijden zijn, maar ik begin me hier stilletjes aan toch wel héél erg eenzaam te voelen hoor…

Feestdagen als Hemelvaart zijn een beetje rare feestdagen.
Anders dan Kerstmis of Nieuwjaar staan er geen grootse afspraken op de agenda.

Eigenlijk zijn het niet meer dan veredelde zondagen. De hele dag heb ik een zondag-gevoel : weinig verkeer op straat, slechts af en toe een voorbijganger, geen winkels open, een aangepaste radioprogrammatie, geen les …

Nu het einde van het verlengd weekend nadert, ben ik helemaal gedesoriënteerd. Ik moet mijn agenda er bij halen om te weten welke dag we zijn en het lijkt al vier dagen lang zondag…

De Nederlandse politieagentes zijn niet tevreden. En terecht. Dat meldt vrtnieuws.net.
De blouses van hun nieuwe uniformen zijn té doorschijnend, wat natuurlijk weer heel wat ongewenste opmerkingen van de man in de straat én hoogstwaarschijnlijk ook van menig mannelijk collega met zich meebrengt …

De oplossing zal zich waarschijnlijk onder de vorm van een wit hemdje aanbieden, dat de agentes dan onder hun witte blouse kunnen dragen.

Toen ik deze week door Leuven fietste, bevestigden zeven mannen van de groendienst nog maar eens hun eigen cliché.

In typische vijf-twee-opstelling waren ze bezig een bloemenperkje aan te leggen : twee om te werken, vijf om toe te kijken.

Gelukkig nét niet geraakt vanmorgen…

Dagen, weken ja zelfs maanden een gedoe over die kniezwengel van Kate Ryan…

Nu blijkt dat ie maar één keer in de hele choreografie zit en dan nog niet eens in beeld komt.

Meer songfestival-weetjes lees je hier.

Eén of twee keer per week gaan kotgenootje A. en ik lopen.

Een half uurtje rustig lopen door de Leuvense straten en terwijl wat bijpraten.

Na de gebruikelijke nieuwtjes te hebben uitgewisseld over vriendjes of verliefdheden en nadat ook de actualiteit de revue gepasseerd is, dwaalt het gesprek gek genoeg bijna steeds af naar eten : recepten, restaurants in Leuven (en bij uitbreiding ook in andere steden), wat we die middag gegeten hebben en vanavond gaan eten, het beste frietkot van Leuven, de Mac en de Quick, Alma-eten …

Blok en examens komen gevaarlijk dichtbij. Gisteren hebben mijn mama en ik dan ook de traditionele waterbevoorrading geregeld.

De ‘Rolling Bottles’ van Spa waren in promotie.
Twee plus één gratis.
Zes liter kopen, drie liter krijgen.
Negen liter water voor de prijs van zes.

Negen van die pakken in en op de winkelkar, éénentachtig liter rollend water op mijn kot.
We zijn er weer klaar voor.