Gisteren reeds voor 20u onder de wol, vanmorgen al om 4u30 uit de veren om alles nog wat te herhalen.
Vandaag is het eindelijk zo ver, ik heb er weken naar uitgekeken: het laatste examen.
Dus allemaal nog één keertje kaarsjes branden, vingers kruisen en heel hard aan mij denken. Bij voorkeur rond 12u.

Deze forward beantwoordt volledig de vorige vraagstelling. Laat er nooit meer twijfel over bestaan!
Moest je al geloofd hebben dat je geld zou ontvangen van Bill Gates en dergelijke natuurlijk.

Check it out.
Filmpje hier te vinden.

Toen ik gisteren na een dagje shoppen in Maastricht naar de fietsenrekken van het station in Leuven ging, stond er mij een verrassing te wachten.

Niet mijn fiets was weg, wel mijn fietsslot. Mijn fiets stond nog braafjes, onaangeraakt én los in de rekken.

Met dank aan de dief die mijn fietsslot blijkbaar belangrijker vond dan mijn fiets.

Gisteren lag ik eens op tijd in bed. Mooi zo, denk je dan.
Een dik uur later werd ik echter bruusk uit m’n slaap gehaald door - jawel - één boormachine.
Het was 1.17u om precies te zijn en m’n buurman vond het blijkbaar levensnoodzakelijk juist dán zijn kadertjes tegen de muur te gaan hangen.
Goed, ik heb geduld… de mens woont hier pas en dit wel “met huwelijksperikelen” zoals hij m’n moeder reeds wist te vertellen. Ik probeer dus gewoon weer in te slapen en met succes totdat de boormachine opnieuw met volle kracht begint te.. euhm ja, boren zeker?
Resultaat : geduld op, slechtgeluimde caro met vervroegd ochtendhumeur.
Gevolg : Caro begint op de muur te bonken;
waarna de buurman nog even alles geeft met dat machine om dan uiteindelijk toch te stoppen.
Wie is hier nu onredelijk?
Uhuh…

Ik heb zonet drie kwartier in de KBC op het Ladeuze doorgebracht. Ik had namelijk dinsdag mijn protonkaart met tien euro herladen omdat ik in de alma had afgesproken met een vriendin, en anders enkel groot geld bij had. Brave burger als ik ben, betaal ik kleine aankoopjes met proton, sommige winkeliers en caissières nemen nu eenmaal niet zo graag grote briefjes in ontvangst …

Eenmaal een broodje gekozen en de kassa bereikt, blijkt dat mijn saldo ontoereikend is. Vreemd want ik had mijn kaart net opgeladen. Dan toch maar de grote middelen bovengehaald om nog geen twee euro te betalen.

Gisteren rekeninguittreksels gaan halen en wat blijkt ? De tien euro is van mijn rekening maar staat niet op mijn protonkaart. Ergens tussenin is het dus fout gegaan en die tien euro zweeft nu ergens door niemandsland.

Femke dus naar de KBC daarnet om dat ‘efkes rap te regelen’. Na vier keer te zijn doorverwezen kwam ik uiteindelijk bij de vriendelijke meneer Luc terecht die alles geregeld heeft. Binnen een week ofzo zou het bedrag weer op mijn rekening moeten staan en anders mocht ik hem bellen, ik heb speciaal zijn kaartje meegekregen

Ik vertoef momenteel al drie weken onafgebroken op kot - al gebiedt de eerlijkheid mij daar aan toe te voegen dat ik mijn studeerplekje af en toe wel eens verlaten heb…

Drie weken vanonder moeders vleugels betekent zoveel als met een hele stapel vuile was zitten. Toen ik vanmorgen constateerde dat de stapel propere onderbroekjes zijn einde naderde, ben ik dan ook tot actie overgegaan.

Alles in de wasmachine (handig als er eentje op kot is), terug naar boven, een beetje verder studeren en een goede drie kwartier later alles uit de machine halen en alles verspreid over mijn hele kot te drogen hangen of leggen.

Na een hele dag tussen mijn wasgoed te hebben vertoefd is ondertussen bijna alles droog en klaar om terug in de kast te verdwijnen (strijken is immers voor woessies).

Toen ik bezig was met kousjes bij elkaar doen, had ik er natúúrlijk weer ééntje over. De trap af en even in de machine gaan checken of ik er in al mijn haast misschien eentje over het hoofd had gezien. Negatief.

Om één of andere vreemde reden eten wasmachines kousen want ik heb er weeral eentje minder…

Nadat ik al na elk examen op koopjesjacht was gegaan, heb ik gisteren een keertje iets anders “ontspannends” gedaan. Ok, ik beken, het was grotendeels uit overmacht. Aangezien ik de deur van het examenlokaal al om 9u15 met een glimlach achter me kon dicht trekken, werd ik geconfronteerd met gesloten winkeldeuren.

Terug op mijn kot besloot ik dan maar mijn kleerkast - en bij uitbreiding mijn kot - eens onder handen te nemen. Eerst de kleerkast, alles wordt eruit gehaald en op het bed gezwierd en vervolgens professioneel opgeplooid en teruggelegd - nadat de stofvod langs en in de kast gepasseerd is, weliswaar.

Enkele vaststellingen :
- de overheersende kleur is turquoise ; verder zijn er vooral zwart, wit en grijstinten.
- slechts één roze kledingstuk heeft tot nu toe de weg naar mijn kleerkast gevonden : hoog tijd om dat eenzame t-shirtje eens van een collega te voorzien.
- ik heb veel meer zomer- dan winterkleren en het wordt dan ook hoog tijd dat er weersverbeteringen aangekondigd worden (en effectief komen natuurlijk).

Wanneer de examens écht achter de rug zijn volgt het grotere werk : dat stoftapijt op de kasten eindelijk wegdoen, eens zien wat we allemaal onder het bed terugvinden en vooral : opruimen en de ergste rommel wegdoen want het begint hier echt wel iets te vol te staan…

U had er misschien al ergens iets van opgevangen : vandaag is het weer gedichtendag.
Een mooie gelegenheid om u allen mijn “all-time-favorite” voor te stellen :

Stille liefde
Gerrit Komrij, 2003

Als ik jou van mijn liefde zou vertellen
Zou ik je, vrees ik, helemaal verliezen.
Ik moet mij met haast niets tevreden stellen
Of je ontberen – er valt niet te kiezen.

Ik voel – als ik een blik op je mag werpen –
Geen vlinders in mijn buik maar haaientanden
En tor en wesp en kever doen een scherpe,
Massieve aanval op mijn ingewanden.

Ik voel de darmen in mijn lijf wegbranden.
Ik voel mijn lichaam duizelen en draaien.
Ik tol – en sta compleet in lichterlaaie.

Toch kan ik je niets zeggen, want één woord
En al jouw achting voor me is vermoord.
Ik gluur maar naar je hals en naar je handen.

Vandaag was het dan de beurt aan het vierde - en meteen ook eerste mondelinge - examen van de reeks. Onder het motto van “alleen is maar alleen” mochten we ons werkje ook per twee maken én komen voorstellen : het maakt het concept ‘examen’ meteen een pak aangenamer en de prof een pak sympathieker.

Overmorgen is het al de beurt aan het vijfde en voorlaatste : Religie. Nog zes dagen te gaan …

Net de chauffage aangezet, een paar lichtjes aangedaan, de Milow-cd opgezet en me op mijn bed tussen de kussens genesteld toen mijn buurjongen blijkbaar besloot om ook even een muzikaal intermezzo te houden.
Hij beschikt ongetwijfeld over een groter aantal decibels maar ik toch wel over de betere cd-collectie.