Twee keer per week ga ik een middagje ‘juf’ spelen in de Zevensprong, een Freinetschooltje in de Vital Decosterstraat, vlakbij mijn kot. Naast een mooie kleine bijverdienste is het ook steeds een fijn uurtje kinderlijke drukte.

Tijdens die uurtjes speel ik volop bemiddelaar in grote en kleine drama’s, van kapotgemaakte zandkastelen tot afgepakte driewielers en stepjes. Ik verzorg geschaafde knietjes met iso-betadine of met een toverspreuk en bijhorende toverkus en luister naar verhalen over nieuwe hamsters en cavia’s terwijl ik rolschaatsen aan kindervoetjes bind als ware het bandwerk.

Tussendoor roep ik een keer of honderd ‘wauw’ naar een kind dat ondersteboven in het klimrek hangt en voor de tiende keer vraagt ‘of de juf even wil kijken’.

Na een uurtje vertrek ik dan moe maar voldaan weer naar mijn kot om daar even van totale rust en stilte te genieten…

Een half uur op de bus staan wachten en in die tijdspanne tot vijf keer toe een bus zien passeren met de woorden ‘GEEN DIENST’ vooraan is redelijk frustrerend…

Op de trein kom je verschillende soorten mensen tegen… Wat dan ook soms hilarische of vervelende momenten met zich kan meebrengen.
Zo heb gisteren een dikke 40 minuten naar het gekakel van twee Antwerpse meisjes moeten luisteren (ja, ik kon niet anders dan luisteren aangezien ik er vlak naast zat en ze redelijk luid waren).
Zoals jullie allemaal weten ben ik eveneens afkomstig uit de provincie Antwerpen, maar hún tongval was werkelijk NIET om aan te horen. Ik vroeg me af hoe je op zo’n jonge leeftijd al zooooo fout kan spreken en niet marginaal zijn? Op een bepaald moment heb ik zelfs even een hand tegen het linker oor geduwd omdat ik er zowaar kippenvel van kreeg… En dat meen ik.

Met die mooie klanken waren ze bezig over dikke mensen, die dik zijn door hun eigen toedoen en hoe ze zo’n mensen zouden moeten verplichten twee zitjes te betalen op het vliegtuig; over mensen die stinken, vettig haar hebben, vies zijn en hoe ze daar een wet zouden moeten voor opstellen zodat deze hen niet meer zouden hinderen.
Zo ben ik ook te weten gekomen dat een flesje deo slechts “20 cent ofzoe” kost in de Aldi…

“Dán èb kík zoeiet ván koept nen déoo hè kómooooon…koept dá desnoe-ets ín den Aldí, ‘t íntresii-eert má ní…”

Bon, ik denk dat m’n poging tot citeren wel een voldoende illustratie is van hoe het gesprek in elkaar zat.
Wat mij betreft zou men net zoals een wet voor een hygiënische samenleving, ook een wet mogen opstellen tegen fout en vooral lelijk taalgebruik. Want net zoals de sumoworstelaar naast haar in het vliegtuig haar ergerde met het eten van een reep chocolade met de grootte van Australië, het laten liggen van de groenten van de vliegtuigmaaltijd om daarna “giinè zwàààànz” aan een tax vrije zak M&M’s van 2kg te beginnen. Zo ergerde ik mij aan die schelle klanken die haar mond produceerde…
Mja… verdraagzaamheid is ver te zoeken in deze wereld, nietwaar?

M’n twee oudste nichtjes zijn dit jaar aan hun middelbare studies begonnen. Beide kozen Latijn, wat zoveel wil zeggen als dat ik af en toe word opgebeld met vragen.
Altijd prettig natuurlijk… we zijn slechts week 4 en ik ben dus nog volledig mee.
Even zinnetjes helpen vertalen als

Servi in horto laborare solent. of Mercatores in tabernas properare solent.

en we voelen ons weer even intelligent;-). Volledig onterecht natuurlijk want voorlopig is het enige dat je moet kunnen gewoon de woorden correct vertalen, maar goed…
Give me a break.

Vandaag gespot in de Parijsstraat : een jeep met burberry-interieur.
Voor de niet-kenners : dat zijn die vieze ruitjes.

Even google-en en je ziet dat het burberry-patroon nog heel wat andere leuke accessoires siert : zoals deze, overduidelijk één van de betere, maar je vindt ze ook hier en hier.
Wie klassiekers als de sjaal en de sjakos wil spotten, kan vanaf volgende week weer terecht in bijna alle lessen van Rechten of in café’s als de Confrater of de Rector.

Gisteren was ik in de inkomhal van het station Antwerpen-Berchem aan het wachten tot de trein naar Leuven aankwam. Ik had me rustig op een bankje gezet met een boek om de tijd te doden.

Na een paar minuutjes kwam er een oudere dame naast me zitten. Ze plaatste haar handtas tussen ons in.
Best wel schrikken wanneer die handtas even later plots beweegt en gromt.
Madammekes met een hondje in hun sjakos…

Staat mij die fase ook nog te wachten ?

Ook al is het nieuws ondertussen al laaaang uitgelekt, toch wil ik het langs deze weg nog eens kwijt : ‘Femke B is geslaagd op voldoende wijze.’

Nog nooit zorgden zo weinig woorden voor zo’n opluchting. Bij deze wil ik dan ook graag mijn ’supporters’ bedanken. Ik weet dat het melig klinkt, maar ik ga het toch zeggen : dankjewel, zonder jullie had ik het waarschijnlijk niet echt volgehouden…

Vanmiddag stond ik als brave burger aan te schuiven in de rij om een treinticket te kopen.
Toen er nog slechts één iemand voor me stond, kwam er plots nog een oudere dame voor me staan. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, schuifelde ze zich rustig naar voor.
Verbaasd werp ik eerst een blik naar mijn reisgezellen en zeg dan op m’n beleefdst:
“Euh excuseer mevrouw, maar ik denk dat u mij bent voorgestoken..”
Een gemompel als antwoord en ze schuifelt zich naar de rij rechts van mij om daar eveneens helemaal vooraan (filegewijs) in te ritsen.
Dezelfde reactie van de jongen die ze voorstak “Euh, ge moet wel achteraan aansluiten he..”
Antwoord van haar man (of wie het ook moge geweest zijn):
“Moete moete, niks te moete! D’r moet hier helemaal niks!”
:s

Het komende academiejaar bevind ik me in de Sluisstraat. Na drie jaar Schapenstraat was de tijd rijp voor verandering. Vorige zaterdag werd de auto tot drie keer volgestouwd met de inhoud van mijn oude kot en vond een kleine volksverhuizing richting Sluisstraat plaats.

Ondertussen zijn we bijna één week verder en begint alles vorm te krijgen. Al mijn nutteloze objecten met emotionele waarde veroveren langzaam maar zeker weer hun plekje tussen nuttige voorwerpen en andere rommel, al doe ik ook mijn best om streng te zijn door de ergste rommel meteen de weg naar de vuilbak te tonen.

Je kan ondertussen ook al terug binnen, wat een hele vooruitgang is en sinds vandaag kan ik mijn bezoek zelfs volwaardige zitplaatsen aanbieden !

Nog even en ook de kleine details zijn in orde en dan is het helemaal af. Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voor ik op een avond eens onbewust, in welke toestand dan ook, terugfiets naar mijn oude kot om dan te merken dat die sleutel niet past…

Gisterenavond iets met de meisjes gaan eten in De Werf. Leve de wraps!!

Het waren weer super interessante gesprekken (jaja, u had een vlieg willen zijn).
Zo hebben twee van de bitches zich deze week een nieuw paar ‘botten’ aangeschaft. Twee geweldig mooie exemplaren, neem het van mij aan.
Aan bod kwamen ook: mannen met tattoos en hoe dat toch ongelooflijk sexy kan zijn (of laat ik nog even voor mezelf spreken), het anti-feminisme, dates, inrichting van de koten, het plannen van bezoekjes aan de IKEA evenals het plannen van een waar shopfestijn in Brussel city, enzovoort..

Dit alles werd geconcludeerd in “hoh nee, wij zijn zo’n vrouwen he…”
met als bijpassend antwoord “ja… mag het?”.