Deze morgen zat er nog eens post in mijn brievenbus. Niet zomaar een saaie envelop met daarin mijn te hoge gsm-rekening of reclame voor iets wat je toch niet nodig heb of een folder van de elfendertigste Leuvense pizzeria die aanstonds zijn deuren opent.
Neen, het was een echte brief. Ere wie ere toekomt : hoera voor Caro ! Caro heeft de brief heruitgevonden.

In deze postmoderne tijden waarin iedereen hectisch mailt, sms’t en telefoneert, heeft Caro pen en papier ter hande genomen om mij een brief te schrijven. Een echte, goeie ouwe handgeschreven brief. Niet met een dringende boodschap, gewoon, over koetjes en kalfjes. Vervolgens heeft ze de brief in een envelop gestoken, van een priorzegel en een koppel gelukssterren voorzien om dan op De Post te vertrouwen om het werk af te maken.
Ik moet zeggen dat het fijn is om nog eens echt post te krijgen.

Op weg naar mijn examen scheurde ik de envelop open, las ik de brief en liep ik met een glimlach op mijn gezicht meerdere mensen bijna omver, maar dat is hun probleem, ik had immers een brief te lezen !

Bij deze dus een dankjewel aan Caro, het was jaren geleden dat ik nog een echte brief had gekregen en ik vond het echt wel een aangename verrassing. Binnen dit en een paar dagen mag je dan ook zeker een antwoord verwachten.

De Post gaat het druk krijgen. De brief is terug in !

MilOW heeft sinds gisteren zijn gitaar terug !
Fijn om te weten dat er nog eerlijke mensen zijn
De opnames van de eerste cd schieten ondertussen ook zeer goed, je kan alles lezen op MilOW’s blog.

‘k Wilde het heuglijke nieuws even kwijt: ik heb alsnog een vakantiejob gevonden voor de komende drie weken!
Na -zonder overdrijven- alle interimbureaus hier en eveneens alle mogelijke internetsites afgeschuimd te hebben, kan ik eindelijk opgelucht ademhalen. Hoewel…’opgelucht’ is veel gezegd eigenlijk, want een aangename drie weken zullen het hoogst waarschijnlijk niet worden. Maar het is voor ‘t geld heeee. Dat zullen we weer mooi in het hoofd moeten houden.
Mogelijke anekdotes volgen nog…;-)

In de aanloop naar de opnames van zijn eerste CD is Jonathan (MilOW) gisteren op de trein ergens tussen Gent en de kust zijn gitaar kwijtgespeeld.
Lees dus volgend bericht, verspreid het zoveel je maar kan en geef eventueel bruikbare informatie door op milow@milow.be

Akoestische gitaar Milow gestolen?

Op donderdag 25 augustus - twee dagen voor de start van de opnames van zijn debuutplaat - nam Jonathan Vandenbroeck (alias Rock Rally 2004 finalist Milow) om 14u32 de IC-trein in Brussel-Centraal naar Gent-Sint-Pieters (met bestemming Knokke-Blankenberge). Bij het afstappen in Gent om 15u04 bleef de akoestische gitaar op het bagagerek in de wagon liggen, en daarna ontbreekt voorlopig elk spoor.

Het gaat om een uiterst zeldzaam handgemaakt model D van Santa Cruz Guitar Company, lichtbruin van kleur, en zit in een zwarte hardcase gitaarkoffer (met donkerblauwe voering aan de binnenkant)met een zestal stickers van oa Lou’s Records, Radio1, Absynthe Minded, Jack Johnson en Apple.

Als er iemand op de verbinding tussen Tongeren - Knokke/Blankenberge (vooral in de regio Gent, Brugge of aan de kust) die namiddag en/of avond die gitaar (of iemand mét de gitaar) zou gezien hebben, gelieve ons te contacteren op milow@milow.be.

Santa Cruz gitaren zijn normaal gezien niet te vinden op de tweedehandsmarkt, dus als iemand de komende dagen, weken en maanden een occasie Santa Cruz te koop ziet (in een advertentie, op internet, in een gitaarwinkel), aarzel dan niet dit door te geven. Er volgt zeker en vast een beloning voor de eerlijke vinder of tipgever.

Bij deze wil ik iedereen vriendelijk uitnodigen om straks, zo vanaf een uur of 11, een keertje heel hard aan mij te denken, een kaarsje te branden, met zijn duimen in de lucht te zitten, zijn vingers (én tenen) te kruisen… (of gewoon naar mijn lieve prof gaan en een smak geld op tafel leggen zodat ze mij er door laat mag ook natuurlijk.)

Om 11u is het zover, mijn eerste examen (direct een mondeling) en tevens het begin van een helse reeks die duurt tot woensdag 7 september.

Hopelijk kan ik binnen dit en een aantal uurtjes zeggen dat ik voor eens en altijd van historische grammatica verlost ben.
Het zou heeeel, heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel fijn zijn…

Mijn nieuwe sjakosj en ik …

… en ze leefden nog lang en gelukkig.

Ik had al lang mijn best gedaan om die steeds sterker wordende drang te beheersen, maar vanmiddag trok ik toch aan het kortste eind.
Toen om 12u mijn hoofdstuk af was dat normaal pas om 13u gedaan moest zijn was het zover…
Een stil stemmetje in mijn hoofd (ik denk dat het mijn geweten was) zei me nog om flink verder te studeren en zo de voorsprong te vergroten, maar het was al te laat…

Dus sprong ik op mijn fiets. Lekker weertje : zonnestraaltjes op mijn gezicht, briesje in de haren. Genietend van dit schaarse uurtje vrijheid trapte ik mezelf en mijn fiets richting Bondgenotenlaan : “eventjes een shopke doen” zoals dat dan heet…

Een half uurtje later kon ik er al weer tegen : met een zakje in de hand wandelde ik vrolijk de straat weer op. De nieuwe aankoop was een feit.

Een wijze vrouw zei ooit : schoenen en sjakosjen kunt ge nooit genoeg hebben.
Ik denk dat ze gelijk had…

Net gelezen op vrtnieuws.net :

Wie 12 uur per dag werkt, kan plots doodvallen
ma 22/08/05 - Wie regelmatig twaalf uur of meer werkt per dag, brengt zijn gezondheid ernstig in gevaar. Onder extreme omstandigheden kunnen lange werkdagen zelfs de dood tot gevolg hebben. Dat blijkt uit een Amerikaanse studie en staat in De Morgen.

Om dood neer te vallen is er veel nodig, maar volgens het onderzoek brengt iemand die twaalf uur per dag werkt zichzelf al ernstig in gevaar.

Volgens een Europees onderzoek werkt een werknemer in België gemiddeld 39 uur per week, voor zelfstandigen is dat 49,8 uur. Langere werktijden leiden volgens studies niet eens tot betere prestaties. De productiviteit zou er immers flink onder lijden.

Wat een mens zich op zo’n moment afvraagt, is het volgende : telt dat dan ook voor studeren ? Alles wijst in ieder geval in die richting, zowel de oorzaken : meer dan twaalf uur per dag werken, nachtshiften … als de gevolgen : depressies, gewrichtsproblemen …

Nog zestien dagen…

Ik ben gisteren een kijkje gaan nemen op maanrock (je weet wel, dat gratis festival in mechelen waar het ‘m grotendeels te doen is om natalia-en clouseaufans. Of zo blijkt.)
We wandelden echter meteen vastberaden naar de Ijzerenleen, alwaar The Van Jets hun ding zouden doen. En dat deden ze goed. Heel goed zelfs… Het was niet alleen een ’streling’ voor het oor (in hoeverre muziek een streling kan zijn als je je midden helemaal vooraan aan de boxen bevindt natuurlijk), maar het was ook een zeer aangename en welgekomen streling voor het oog. Enfin, ze zouden het in elk geval geen twee keer moeten vragen. Ze waren gewoonweg geweldig goed. Of ‘VET STRAK’ zoals die pubers naast me het wilden noemen. Een aanrader dus!

Na The Van Jets zou Axl Peleman en de zijnen het podium gaan bevolken.
Gezien onze gehoorszin toch al danig was aangetast en de Grote Markt reeds afgesloten, besloten we maar gewoon te blijven staan waar we stonden. Al waren we er ons aanvankelijk niet van bewust waar we aan begonnen… Het fijne was dat we ‘den Axl’ tot tweemaal toe hebben kunnen aanraken en minder fijn was zijn voet die op m’n schouder neerknalde. Jaja, het was een waar crowdsurfersfestijn (voor de crowdsurfers, NIET voor de mensen vooraan). Zo kregen we o.a. nog Peter Evrard letterlijk op ons dak (jawel…) en menig jeugdig tuig met duidelijk een stuk in hun voeten. We hebben dus serieus wat fysieke inspanningen moeten leveren maar kom… ik geef toe, het was eens iets anders. En ik heb me echt nog wel geamuseerd, al ben ik wel één maal naar de grond moeten duiken ter bescherming van m’n hoofd.
Verder heb ik me nog even laten gaan toen meneer Peleman “ík zienn à geire, ík zien à geire, ík ziiiiieeeen à geeiiire” inzette; evenals toen ie plots z’n t-shirt uittrok en we allen z’n naakt bovenlijf konden bewonderen.
It was a very nice evening, indeed… De volgende keer voorzie ik mezelf van een broek en surf ik lekker mee! Vrijwilligers?

Waarom hebben die Spaanse auteurs toch allemaal zo’n ingewikkelde namen gekregen ?

Vicente Aleixandre Merlo
José Ortega y Gasset
Ramón Gómez de la Serna
Ramón Pérez de Avala
Ramón María del Valle-Inclán
Miguel de Unamuno y Jugo

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan…