Toen ik deze nacht nóg maar eens door mijn miauwende kat gewekt werd, moest ik denken aan een bond-zonder-naam-achtige spreuk die ik laatst aan één of ander raam zag hangen op mijn weg huiswaarts van weet ik veel waar :

Een hond heeft een baas, een kat heeft personeel.

Onze kat, Pistache voor de vrienden, neemt dit soms wel heel letterlijk. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik dit misschien zelf ook een beetje in de hand gewerkt heb door het beestje de afgelopen jaren rot te verwennen.

Wanneer ik dan ’s morgens mijn stalen ros zadel en naar mijn werk vertrek, ligt zij ergens rustig en ongegeneerd te slapen. Het leven is niet eerlijk …

Om het goed te maken lag er wel een dikke muis op de deurmat. Bedankt, Pistache !

Onlangs zaten er twee duiven op m’n vensterbank…
M’n raam stond open en ik overhoorde hun gesprek.

“Roekoeekoe, roekoekoee…” en
“Roekoeeeehooooeeeeee…”
Ze hadden me door en vlogen weg.

‘k Moest erom lachen, want die duiven deden me denken aan iets dat ik ooit las.

Zo was de toestand die stralende junimorgen toen er op de brug van de Heerenstraat naar de Prinsenstraat een duif recht op hem af vloog alsof hij zich in zijn hart wilde boren. In plaats daarvan botste het dier tegen een auto op die vanaf de Prinsengracht aan kwam rijden. De auto reed door en de duif bleef op straat liggen, een grijs en stoffig, plotseling raar geworden ding. Een blond meisje stapte van haar fiets en liep tegelijk met Inni naar de duif.
‘Is hij dood denk je?’ vroeg ze.
Hij hurkte neer en draaide het dier op zijn rug. De kop kwam niet mee en bleef naar de straatstenen staren.
‘Finito,’ zei Inni.
Het meisje zette haar fiets weg.
‘Ik durf hem niet beet te pakken,’ zei ze. ‘Wil jij hem niet oprapen?’
Zolang ze nog jij zeggen ben ik nog niet oud dacht Inni, en tilde de duif op. Hij hield niet van duiven. Ze leken al helemaal niet op wat hij zich vroeger bij de Heilige Geest had voorgesteld, en dat het met de vrede nooit iets geworden was, kon je waarschijnlijk ook wel op hun conto schrijven. Twee witte, zachte koerende duiven in de tuin van een Toscaanse villa, dat ging nog, maar de met sporen aan hun laarzen over de Dam marcherende grijze horde (met die idiote mechanische pikbeweging in hun koppen) -, dat kon nooit iets te maken hebben met een Geest die uitgerekend die gedaante zou hebben aangenomen om over Maria te komen.
‘Wat ga je nou met hem doen?’ vroeg het meisje.
Inni keek om zich heen en zag op de brug een houten bak van de gemeente. Hij liep ernaartoe. Er lag zand in. Hij vlijde de duif zachtjes neer. Het meisje was met hem meegelopen. Erotisch moment. Man met dode duif, meisje met fiets en blauwe ogen. Ze was mooi.
‘Daar hoort hij niet,’ zei ze. ‘Dan gooien die arbeiders hem straks in het water.’
Of hij nou in het zand wegrot of in het water, dacht Inni, die altijd verkondigede dat hij na zijn dood het liefst wilde worden opgeblazen, maar dit was niet het moment om een discours over de vergankelijkheid te houden.
…

uit Rituelen van Cees Nooteboom (volgens sommigen uitgesproken als [Sees])

En zeg nu nog eens dat duiven geen interessante beesten zijn.

Die grootste juf van ons heeft een kei mooie poep en wij gaan daar morgen de hele dag op kloppen !

(Ben Rodts gisteravond tegen zijn oma)

Met dank aan de oma om mij in te lichten, jammer genoeg pas op het einde van de dag, met een blauw achterste als gevolg…

Juuuuuuf. Wij hebben aan de zee al eens een dode krab gezien en die leefde niet meer.

(Ben Demeulenaere)

Ik ben net vijf minuten terug thuis na een dagje Antwerpen met Caro en het zit er hier al tegen…
Je zou nog blij worden met je tweede zit omdat je dan terug naar Leuven kan.

Na bijna drie weken speelplein, waaronder een week met voorbewaking achter de inschrijvingstafel (dé inspiratiebron voor jongens- en meisjesnamen), een klein overzichtje van de namen die ouders hun lieve kindertjes zoal meegeven tegenwoordig :

- Téuta (spreek uit [téjuta])
- Sydney
- Maui
- Scott
- Jethro (spreek uit [djétro])
- Jadzia (spreek uit [djadzia])

Wat verder opvalt :
- Franse namen blijven scoren
- Vooral de populariteit van de naam [tibo] blijft groeien. Deze naam wordt dan ook op alle mogelijke manieren geschreven : Thibaut, Thibaud, Thibauld, Tibo, Thibo …
- Steeds meer kindjes krijgen de naam van mama’s favoriete ontwerper of parfum : Kenzo, Armani, Noa …

Ook ‘belangrijke opmerkingen’ die ouders opschrijven zijn soms grappig :
- Heeft vier boterhammen bij maar moet er maar twee opeten : hij moet keuzes kunnen maken
- Ze heeft een broer

Net terug van een gezellig avondje Antwerpen met de bitches.

Voor mijn speelplein-collega’s die hier terecht komen voor de foto’s :
rechts onder blogroll vind je foto’s , als je daar op klikt kom je bij de verzameling speelpleinfoto’s. Ik zal mijn best doen om nieuwe foto’s er altijd zo snel mogelijk bij te zetten.

Er is natuurlijk niets dat je tegenhoudt om de rest ook eens te bekijken…

Voor mij is een auto niet veel meer dan ‘een ding op vier wielen’. Verder kan ik ook nog zeggen dat het rijdt, dat je het met bezine moet voederen, op zondag moet wassen met rubber laarzen aan (zoals mijn buurman) en dat het soms verdomd handig kan zijn… en daar houdt mijn kennis (en interesse ? ) dan ongeveer op.

Dit weekend ben ik echter ondergedompeld in menig mannen-onderonsje over auto’s. Een grote kennis-uitbreiding heb ik er niet aan overgehouden maar wat me wél bijgebleven is, is het grenzeloze enthousiasme van de personen in kwestie en het feit dat een auto blijkbaar véél meer is dan ‘zo’n ding op wielen’.

Het was eens iets anders.