Best wel grappig wanneer er op de deur van het lokaal waar je zodadelijk de prof van je kennis mag overtuigen een papier hangt waarop staat dat als de prof ongeïnteresseerd overkomt, dat dat dan alleen maar zo lijkt en dat hij in werkelijkheid wél luistert en geïnteresseerd is…

Zoals wel meerdere dames, ben ik niet zo gesteld op spinnen. Niet dat ze me echt angst aanjagen, hoor. Ik vind het gewoon geen aangename beestjes. Geef toe, wélk dier heeft er nu A-C-H-T poten… ACHT.
(duizendpoten zien we hier even over het hoofd, aangezien deze niet echt snelheidsduivels plachten te zijn.)

Door die acht poten kan de spin heel onverwachte bewegingen uitvoeren, en in sommige gevallen zelfs sprongen maken! Het zijn dus eerder die snelle en onverwachte ‘moves’ in (eveneens) onverwachte richtingen, die me telkens weer doen schrikken.

Desalnietemin, hebben de spin en ik een deal gesloten. Zolang zij zich koest houdt en zich dus NIET beweegt wanneer ik het ZIE, onderneem ik niets. Doet zij dat wel…dan bekoopt ze dat met de dood - of een tweede leven in de vrije natuur, al naargelang mijn humeur.
En zo vond er dus gisteren een moord plaats in m’n kamer.
Maar veeg je tranen snel af, het was een waardige dood. Niet iedere spin heeft ‘de eer’ door mezelf verwijderd te worden. Meestal wordt daarvoor menig broer van z’n dagelijkse activiteiten ontrukt.
Oké, ik geef het toe…áls ik de keuze heb, hang ik liever het meisje uit en roep ik de deskundige hulp van m’n broers in. Maar enkel en alleen omdat zij daar simpelweg beter in zijn. In alle andere gevallen ben ik opperstoer. Ieder zo zijn kwaliteiten uiteraard.

L’homme qui réclame la liberté, c’est au bonheur qu’il pense.
(Claude Aveline)

Nog een 36-tal uren bevinden zich tussen mij en de welverdiende vakantie. Na vijf veel te lange weken is het einde eindelijk in zicht.
Gelukkig heb ik momenteel ook niet meer te klagen en ben ik rustig aan het uitbollen, verder drijvend naar woensdag, wanneer ik mijn laatste examen heb.
Het vak, Encyclopedie van de Romaanse literatuurstudie, houdt niet veel meer in dan een paper schrijven en daarover dan iets komen vertellen.

Wanneer de brave man je met een werkje op het examen ziet aankomen, ben je al gezegend met een 12.
Bijkomende vragen die hij stelt gaan niet veel verder dan ‘En welke kleur hebben de kaften van de encylopedie van Klapp ?’
Normaal moet het dus wel in orde komen, nu alleen niet vergeten dat ik woensdag nog een examen heb, wat door mijn vroegtijdige vakantiestemming soms wel eens dreigt te gebeuren…

(Voor de geïnteresseerden : het antwoord op de vraag is ‘rood’, ik ben het vandaag nog snel gaan checken).

Ik ben verkouden … met dit weer dan nog wel.

Als ik mijn ogen toedoe, ben ik in Honoloeloe
(J.A. Deelder, ‘Reisgedicht’)

Lang leve mijn persoonlijke zeebries, mijn eigen windmachine, mijn geweldige ventilator in deze warme en harde tijden…

Om één of andere waarschijnlijk niet te onderschatten zware psychologische reden moet ik naar een examen altijd én mijn hele cursus én mijn samenvatting én alles wat ook maar betrekking heeft tot dat vak meenemen.
Ik kan er niet aan doen, maar zonder ga ik echt de deur niet uit.

Het gevoel dat ik alles toch bij mij heb, dus ook datgene wat niet in mijn geheugen zit, boezemt me een zeker (weliswaar onterecht) vertrouwen in, ook al heb je dus niks aan die rugzak volgestouwd met kennis die je daar vooraan toelacht als een ware tantaluskwelling…

Dezer dagen studeer ik ethiek… (het examen is vrijdag)
Dit draagt natuurlijk bij tot heel wat inzichten. De beste one-liners tot nu toe vind je hier :

- Want de kwal kan er niets aan doen dat ze een kwal is.
(Waarom je niet op basis van biologische eigenschappen mag zeggen dat mensen meer waard zijn dan dieren)
- Mijn papa, de voluntaristische god.
(Het welbekende “Waarom ?” — “Daarom!” uit je kinderjaren)
- God is een outlaw.
(Want hij laat z’n eisen niet inperken door de wet, vraagt je om steeds meer te doen)
- De enige maat voor de liefde is de liefde zonder maat.
(Om toch nog met een gevoelige noot te eindigen)

Naar goede gewoonte wordt er op kot tijdens blok en examens ’s middags een uurtje vakantie genomen als het weer goed is. Met z’n allen trekken we dan naar het parkje. Niet naar het grote stadspark maar naar het kleine parkje aan de overkant van de straat, achter de KBC in de Schapenstraat.

Om 13u verzamelen we allemaal voor de keukendeur voorzien van brooddozen met versgesmeerde boterhammetjes, appels, water en andere picknick-attributen zoals bijvoorbeeld dekentjes om dan met z’n allen een uurtje van de zon te gaan genieten.

Op creatieve dagen maken de ietwat saaie boterhammetjes soms plaats voor pizza, spaghetti (snel opwarmen en dan naar het parkje lopen is de boodschap), slaatjes en croque monsieurs of zelfs pannenkoeken mét ijs (nóg sneller zijn).

Zo dus ook gisteren.

Na het eten was er nog tijd voor wat ontspanning. Na Nora’s opmerking “Die eenden maken toch maar een vreemd gekwaak” en ons gemeenschappelijke antwoord : “Dat zijn kikkers” zijn we dan ook op zoek gegaan naar de beestjes…

En we hebben ze ook gevonden !

(Met dank aan Lies en Ine én de kikker om zo mooi op de foto te staan…)

Net mijn toetsenbord eens omgedraaid om stof en andere viezigheid er tussenuit te halen.
Het nam gelukkig nog geen Frankie Loosveld-proporties aan zoals in Het Eiland, maar het kon toch ook al tellen…

Net gelezen op ‘En nu even ernstig‘: een blog over een groene kikker.