Er staan weer een pak nieuwe (weliswaar oude) foto’s online

Gisteravond gehoord tijdens het avond-weerbericht op één of andere Antwerpse stadsradio :
“Vannacht wordt het zacht en zonnig, morgen … ”
Het is eens iets anders…

De laatste twee dagen baadt Leuven in een zalige zon en bijhorende warmte die stilaan tropische proporties aanneemt (met dit weekend dan ook warmteonweders tot gevolg, zoals Frank of Sabine dat dan zeggen, naar Eddy luister ik principieel niet).
Leuven haalt zijn zomercollectie uit de kast ! Topjes, zonnebrillen, slippers … en witte rokjes …
Ik heb me een paar weken terug ook nog een leuk wit exemplaar aangeschaft. Nadeel is wel dat die zo snel vuil worden : vanmiddag in het park wat gelezen, op mijn dekentje en toch wist het gras zich een weg te banen door mijn dekentje op mijn witte rok. Grrrr !
Witte rokjes worden dus nóg sneller vuil dan het mooie weer in België voorbij gaat…

Een ander probleem bij deze dunne stofjes in lichte kleurtjes is ook wel het ondergoed dat je eronder kan aandoen (dat dus bij voorkeur niet zichtbaar is, sommige mensen kennen de finesses van de zomer-dress-code dan ook nog niet helemaal en gaan resoluut voor zwarte strings onder (te) spannende witte broeken : aiaiai… Eén dezer dagen rukt de fashion police dan ook uit om de ergste gevallen te arresteren… wees op uw hoede )
Sinds gisteren ben ik dan ook in het bezit van het officieel lelijkste kleidingstuk ooit (en dit alles omdat half Leuven niet hoeft te zien wat ik onder mijn rok draag) namelijk : de huidskleurige onderbroek.
Dit is nu eens een overduidelijk geval van het bekende spreekwoord ‘het doel heiligt de middelen’.
Niets doet me meer aan mijn bomma zaliger denken dan dit futiele stukje textiel… Iedereen heeft wel eens zo’n dagje waarop je niet echt tevreden bent met wat je in de spiegel ziet, maar dit alles blijkt relatief te zijn tegenover de huidskleurige onderbroek.
‘Vleeskleurig ondergoed’ , om het nog wat erger te verwoorden, slaat werkelijk ALLES !
Wat een geluk dat ze haar functie goed vervult en je ze dus ook niet ziet !

“Dat is dan 1.25€ alstublieft!”

Jaja, u hoort het goed. Voor deze prijs kan je op een haastige ochtend, een goudgeel gebruinde croissant en een beker -van het wegwerpbare soort, maar totnogtoe de mooiste die ik al gezien heb. Wat uiteraard ook mooi meegenomen is, gezien deze voor de komende 20 minuten deel zal uitmaken van je outfit- heerlijke koffie verkrijgen.
Bovendien worden deze producten je aangereikt met een brede witte tandpasta-glimlach, die merkwaardig genoeg heel oprecht lijkt te zijn. Zo oprecht zelfs dat ik ze ervan verdenk gecontroleerd te worden door een of andere camera, zodat de moment wanneer ze de mondhoeken laten zakken meteen ook een ontslagbrief met zich meebrengt.

Maar wie ben ik om zulke zaken te insinueren natuurlijk?
Een wantrouwige medemens, die al wel eens last durft te hebben van een (klein) ochtendhumeur. Dus wat maakt het ook uit!
Ik koop mijn ontbijt aan 1.25€, wat me toch al een eindje doorheen de dag brengt.
En u?

Domme Femke …

Eergisteren ben ik met een Zara-zakje met daarin de aankopen van de vorige dag teruggegaan om mijn nieuwe aanwinstjes toch maar om te ruilen. Na een helse tocht slalommend tussen kledingrekken richting pashokjes had ik gevonden wat ik wel zocht.
De dag ervoor had ik namelijk in een zwak moment (remember de communicatieproblemen en de les ethiek die niet doorging waardoor ik voor niets was opgestaan) mijn favoriete winkelterrein aangedaan : zo’n (waarschijnlijk typisch vrouwelijk) moment waarop je iets nieuws moet kopen omdat je denkt dat je er dan daarna weer eventjes tegen kan.

Teruggekomen op mijn kot en de koopjes nog eens bekijkend, kreeg ik plots het gevoel dat het toch maar niets was en snapte ik niet echt wat ik nu weer gekocht had. Nog eens passen dan, bedenkelijke blik in de spiegel : nee dit is toch niet echt wat het moet zijn… De volgende dag dus maar gaan omruilen, dacht ik dan.

En daar stond ik dus aan de kassa met de miskoopjes die ik wilde omruilen. Ik leg uit aan de verkoopster dat ik graag dit hoopje zou ruilen voor dat hoopje, dat ik het gisteren gekocht had maar dat het me toch niet helemaal beviel, dit alles terwijl ik het kasticketje voorlegde en met prijsjes die er gelukkig nog aanhingen.
En dan volgde volgende conversatie :

verkoopster — ah en is er een foutje aan ofzo ?
femke — euh nee eigenlijk niet.
verkoopster — past het toch niet ?
femke — dat ook niet eigenlijk.
verkoopster — misschien gewoon een foutje in het model, dat gebeurt hoor… als dat dan een paar keer voorkomt dan geven we dat door…
femke — nee helemaal niet… ik denk dat het gewoon een emotionele aankoop was. ik had een slecht dagje gisteren en ja… dan wilde ik mezelf trakteren om iets nieuws, maar toen ik op mijn kot aankwam bleek het toch niet echt de oplossing te zijn… dus ja, sorry… begrijpt u wat ik bedoel ?
verkoopster — (glimlachend) ja… ik snap het, omruilen is geen probleem hoor…

Gelukkig maar dat de kleding-winkel-wereld nog steeds een vrouwenaangelegenheid is, de dag dat ze daar een man zetten, ben ik hopeloos verloren. Dan word ik waarschijnlijk met een onbegrijpende blik aangestaard. Of hopeloos uitgelachen…

De zon schijnt !
Dat mag natuurlijk ook wel eens, wanneer het plots al eind mei blijkt te zijn …
Voor ik me in de zonnestraaltjes ga wagen (ja ik ben die zomerzot die u straks misschien wel tegenkomt) eerst nog maar even aan die paper schrijven.

Normaal hebben we op dinsdag van 10 tot 11 ethiek in het PDS.
Omdat sommige mensen het blijkbaar noodzakelijk vinden dit nogal vaak te wijzigen (met andere woorden, de les van vrijdag laten vallen en dan naar dinsdag verplaatsen, van 9 tot 11 in het Stuk dan) durft er nogal eens wat mislopen.
1° communicatie-probleem : vorige week dinsdag zit er om 9u zo’n 50 man in de aula, terwijl er normaal toch wel zo’n 350 moeten zitten.
De prof besluit dan om de les toch maar te geven om 10u op de normale plek, in het PDS dus. Voor niets opgestaan om 8u.
2° communicatie-probleem : vandaag is echt IEDEREEN om 9u in de aula van het Stuk, behalve de prof natuurlijk… zucht
Wanneer die er om 20 na 9 nog steeds niet is, besluit iedereen maar te vertrekken. Weer voor niets opgestaan om 8u dus…
Ijverig besloten we dan om even in de bib te gaan werken voor één van onze ontzettend interessante papers en dan hoor je achteraf dat er uiteindelijk tóch les gegeven is om 10u in het PDS voor een select samenraapsel van té ijverige mensen…

Grrrr ! De faculteit letteren kampt duidelijk met een communicatieprobleem.
Volgende week derde keer, goeie keer ? Ik ga er toch nog ‘ns over nadenken voor ik die wekker weer zet …

Ik ben nog eens een weekendje thuis. Een volledig weekend dan nog wel. Van vrijdagavond tot en met zelfs maandagmorgen bevind ik mij nog eens in het landelijke Aartselaar en trakteer ik mijn ouders nog eens op mijn aanwezigheid (of terroriseer ik hen, zoals mijn papa het ook wel eens durft te noemen …).

Vandaag heb ik samen met Ellen een dagje ‘den toerist’ uitgehangen in Leuven.
Winkelen, een hapje eten, kuieren door de straten, een koffietje drinken op het zonovergoten terrasje van de Punto Caffe …
Tussendoor overal waar het even kon zonnebrillen gepast, waaronder een aantal exemplaren waarvoor je gerust gearresteerd kan worden.
‘t Was een fijne dag, nu terug naar mijn andere leven : welkom in paper-land !