Een pracht van een zwart gedicht voor een soortgelijke dag..

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone.
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

W.H.Auden

Toen ik vanmiddag nietsvermoedend mijn alledaagse tocht richting station aanvatte, sprak een vrouw (van middelbare leeftijd, beetje mystiek gekleed doch er vrij normaal functionerend uitziend-schijn bedriegt!-) me aan..

vrouw: “mag ik u is efkes iets vragen?”
-de zon scheen op m’n gezicht en stoer als ik ben liet ik dat mystieke imago me niet afschrikken:-
moi: “ja natuurlijk!”
vrouw: “ik zou graag willen weten in welke richting ik moet stappen om naar de zee te gaan”
moi: “sjah mevrouw, dan denk ik dat u best naar links gaat richting station en daar de trein neemt ofzo”
vrouw: “ja nee, ik moet ni echt naar de zee.”
-ik ben al lichtelijk verward-
moi: “ah u wil mss naar de Schelde!?!”
-nu is zij lichtelijk verward, duidelijk nog nooit van gehoord en even voor alle duidelijkheid, dit alles speelde zich af om de hoek van de lichtjes van de Schelde in A’pen jawel..-
vrouw: “hmm, neeje, ik zou graag willen weten waar Frankrijk en Luxemburg enzo ligt, moet ik dan naar links of naar rechts wandelen?”
-ik werp mijn linkerwenkbrauw de hoogte in, verken de nabije omgeving op zoek naar verborgen camera’s..dit kan ze ni menen-
moi: “mja sorry, mevrouw, ma daar kan ik u ni echt mee helpen vrees ik…
-en ik maakte me uit de voeten- (ik was moe en een of andere freak kon ik missen als kiespijn)

Conclusie: de dame was zonder twijfel het noorden kwijt..of met een beetje geluk kan heel Vlaanderen binnenkort eens goed lachen met Saartje op tv. Ik had naar m’n moeke (R.I.P.) moeten luisteren, ze zei altijd: “ge moogt ni praten met vreemden (waarop ik meestal om te plagen zei: “zelfs ni als ze me een snoepeke geven???”) ma toch geef ik ze groot gelijk! It’s a strange world out there..

On-ge-lo-fe-lijk en ook ontzettend waar: hij komt er. Ooit. Zodra ik de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste bezigheid van dit seizoen -zijnde examens- heb doorworsteld. De eerste echte ludieke lyrische levenspost van Saartje. Uw geduld wordt op de proef gesteld! Maar de aanhouder wint zei mijn moeke altijd…